भगवत्भक्तजनसङ्गतिः, हरौ भक्तिः, क्षमाश्च — एतानि कर्माणि यद्यपि क्रियन्ते, हे ब्रह्मन्, तथापि तानि निष्फलानि विज्ञेयानि; तेषां कृते हरिर्दूरस्थ एव। ये तु मिथ्याचारिणः, तेषां विषये हरिरपि अधिकं दूरमस्ति। धर्म्येषु कर्मसु येषां चित्तं भक्तिरहितम्, तेषां विषये हरिरपि अधिकतरं दूरमस्ति। ये च श्रद्धायुक्ताः न सन्ति, तेषां विषये हरिरपि परमदूरमस्ति। तादृशः जनः लोहारस्य बल्लूकवत् जीवति, श्वासन् अपि न जीवति। ननु, हे ब्राह्मणानन्द, श्रद्धायुक्तस्यैव कर्मसिद्धिः भवति, न तु अन्यथा। स एव विष्णोः पदं प्राप्नोति, यत् मुनयः पश्यन्ति। यः तु हरौ ध्यानपरः भवति, सः परमं पदं प्राप्नोति। स्वधर्मनिष्ठेन सदा हरिः पूज्यते। यः कर्मात् पतितः, स एव पतितः विज्ञेयः। स्वधर्मात् विचलितः पतितः इति कथ्यते। आचारात् पतितः, विद्वानपि, अन्यान् न पावयति, हे द्विजोत्तम। यः आचारं परित्यज्य विविधयज्ञान् ब्रह्मपाठं च करोति, तं तानि न रक्षन्ति। आचारेणैव मोक्षः लभ्यते; आचारात् किं न प्राप्यते? एवं च, हरिभक्तेषु भक्तिरेव कारणं स्मृता। अतः भक्तिः सर्वलोकजननीति कीर्त्यते। भक्तिमाश्रित्य धर्मिष्ठाः जीवन्ति। त्रिषु लोकेषु तस्मात् समः नास्ति, हे जनान्दसुत। तस्य प्रसादे ज्ञानं जायते; ज्ञानात् मोक्षः प्राप्यते। तस्य सङ्गः पुण्यैः पूर्वसञ्चितैः लभ्यते। रागादिदोषविमुक्ताः सन्तः लोकस्य गुरवः स्युः। यदि सः लभ्यते, तर्हि तत् पूर्वजन्मार्जितं पुण्यमेव विज्ञेयम्। तस्यैव सन्तः सङ्गः भवति, अन्यथा न। सन्तः सत्सङ्गस्य किरणा इव, सदा अन्तःकारणतमः नाशयन्ति। यस्य सन्तः सङ्गः स्यात्, तस्य शान्तिः शाश्वती भवति। सन्तानां लोकः कः? तदाख्यातुं त्वमेव समर्थः, त्वत्तः श्रेष्ठः नास्ति कश्चन। यं विश्वेश्वरः स्वप्नयोगात् विमुक्तं समभाषत, सः सृष्टिकर्त्ता शिवब्रह्मा स्वस्वरूपधारी। यदा जगत् एकसागरं जातम्, चलाचलानि विनष्टानि, तदा अनन्तपद्मसम्भूतशरीररूपैः विभूषितः देवः, सूक्ष्मातिसूक्ष्मः, ब्रह्माण्डस्य संकोचविकासकर्ता, तत्रैव स्थितः मार्कण्डेयः महेश्वरस्य दिव्यलीलां पश्यति स्म। हे मुनिवर, श्रुतमस्ति यत् पूर्वं केवलः हरिरेव अवशिष्टः। यदा सर्वं हरिणा ग्रसितम्, किमर्थं स एव शेषः अभवत्? हरिकथामृतपानस्य कः जनः आलस्यं कुर्यात्? शालग्रामे महती तीर्थे महान् तपस्वी तत्र तपश्चर्यां अकरोत्। सः उपवासयुक्तः, क्षमावान्, सत्यवादी, जितेन्द्रियः, आत्मसंयमी, सर्वभूतहिते रतः, परं तपः अचरत्।