भूमिपते, तामसी या या भक्तिः तामसीनाम् उत्तमा स्मृता। या महती श्रद्धया युक्ता सा राजसीनाम् अधमा ज्ञेया। या परमया भक्त्या पूज्यते सा राजसी मध्यमा कथ्यते। हे नृप, या राजसी भक्तिः सा राजसीनाम् उत्तमा इति प्रसिद्धा। या परमया श्रद्धया युक्ता सा सात्त्विकी भक्तिः अधमा स्मृता। पुनः श्रद्धया युक्ता सा सात्त्विकी भक्तिः मध्यमा इति निर्दिष्टा। भक्तिषु या उत्तमा सा सात्त्विकी भक्तिः परमोत्कृष्टा स्मृता। या भक्तिः परिपूर्णसमाधिना तृप्त्या युक्ता सा भक्तीनां परमोत्कृष्टा। एवं यो नित्यं पश्यति स परमोत्कृष्टः ज्ञेयः; एतत् ते विस्तरेण कथयामि, शृणुष्व बुद्धिमन्। एतेषु अपि सात्त्विकी भक्तिः सर्वाभीष्टफलप्रदा। जनार्दने भक्तिः स्वधर्मविपरीतेऽपि कर्तव्या। विष्णुः न केवलं आचारेण तुष्यति, केवलं सम्यगाचारेण एव तुष्यति। धर्मः सम्यगाचारात् जायते, धर्मस्य मूलं चाक्षरः स एव। येषां सम्यगाचारः नास्ति, तेषां धर्माः अपि सुखदाः न भवन्ति। यद् अन्यत् त्वया पृष्टं, तत् सर्वं मया उक्तम्। त्वं सुलभं शाश्वतं परमं नारायणं प्राप्स्यसि। यो दुष्टः द्वयोः मध्ये वैरं करोति, स कोटिभिः नरके पतति। वैरकरः अस्मिन्नेव लोके परत्र च दुःखं लभते। हे नृप, तव पितरः अधुना नरके वसन्ति। हे नृप, गङ्गा सर्वपापविनाशिनी इति निःसन्देहं। गङ्गाजलेन स्पृष्टः विष्णोः धाम प्राप्यते। सर्वपापैः विमुक्तः स हरिगृहम् गच्छति। गङ्गाया बिन्दुसिक्तैः तानि कर्माणि नश्यन्ति। ततः धर्मराजः स राजा त्वरितं अन्तर्धानं जगाम। स सर्वां पृथिवीं मन्त्रिभ्यः समर्प्य वनं गतः। हिमवतः शृङ्गे, यः षोडश योजनविस्तीर्णः, तत्र स राजा तपः अकरोत्, त्रैलोक्यपावनीं गङ्गां चावतारयत्। ततः अन्यः पृच्छति—कथं गङ्गावतरणं जातम्? एतत् त्वया वक्तव्यम्। स हिमालयं तपस्यै गत्वा, गोदावरीतीरं प्राप। तत्र कृष्णमृगैः पूर्णं, गजानां गणैः सेवितं च। तत्र शूकरयूथानि विचरन्ति, यक्षशृङ्गैः शोभितं च। तत्र महावृक्षाः सन्ति, ऋषिकन्याभिः स्नेहेन पालिताः। मल्लती-यूतिका-कुन्द-चम्पक-अशोकपुष्पैः शोभितं तद्वनम्। स भृगोराश्रमं प्रविवेश, वेदशास्त्रघोषैः निनदितम्। तत्र सूर्यसङ्काशं भृगुम् अपश्यत्। भृगुः अपि तम् अतिथिं सम्यक् सत्कारं चकार। स कृताञ्जलिः विनयेन महर्षये उक्तवान्—भवतः कृपया संसारभीतः जनानां मोक्षोपायं पृच्छामि। तस्मात्, सर्वज्ञ, त्वं मे वक्तुमर्हसि; अहं तव अनुग्रहाय पात्रः। अन्यथा, कथं त्वं स्वकुलं समस्तं मोचयितुम् अर्हसि?