राज्ञः प्रश्नानन्तरं धर्मन्यायानां च विवेचनं कृत्वा, धर्मशीलानां कर्तव्यं पापकृतां च यातनाः कथ्यन्ते स्म। सर्वेषां पापानां विषये धर्मशास्त्रविधिना, भगवतः कमलनयनस्य साक्षात्सन्निधौ एव प्रायश्चित्तानि कर्तव्यानि इति निश्चितम्। गङ्गा, तुलसी, सत्सङ्गः, हरिसंकीर्तनं च—एतेषां महिमा परिशुद्धः; विष्णवे समर्पितानि कर्माणि एव फलदायकानि भवन्ति। नित्यकर्म, नैमित्तिकं, काम्यं च, यानि च मोक्षप्रदं भवति—तत्र सर्वत्र हरीभक्तिः मनुष्येषु श्रेष्ठा, सर्वपापविनाशिनी इति प्रतिपाद्यते। राजन्, सा भक्तिः तमसः, रजसः, सत्त्वस्य च स्वरूपा भवति। या भक्तिः तमसी, सा अधमा मता, पापकर्मनिष्ठा च। या च भक्तिः लोकेश्वर, नारायणं विहाय अन्यत्र प्रवर्तते, सा मध्यमता तमसी स्मृता। भूमिपाल, या भक्तिः तमसी, सा तमसां मध्ये उत्तमा इति स्मृता। या च महाश्रद्धया युक्ता, सा राजसीनामधमा भक्तिः स्मृता। या पराभक्त्या यज्यते, सा राजसीनाम् मध्यमा। या भक्तिः राजसी, सा राजसानां श्रेष्ठा कथ्यते। या परमश्रद्धया युक्ता, सा सत्त्विकीनामधमा भक्तिः स्मृता। या पुनः श्रद्धया युक्ता, सा सत्त्विकी मध्यमा। भक्तिषु या उत्तमा, सा सत्त्विकी श्रेष्ठा स्मृता। या भक्तिः पूर्णसमाधिना तृप्त्या सह, सा सर्वोत्कृष्टा भक्तिः परमा मता। एवं यो नित्यं एवं पश्यति, स एव सर्वोत्कृष्टतमः ज्ञेयः; तं ते विस्तारतः कथयामि, बुद्धिमन्, शृणुष्व। एतेषु अपि, सत्त्विकी भक्तिः सर्वकामफलप्रदा। जनार्दने भक्तिः स्वधर्मविरोधेनापि कर्तव्या। विष्णुः न केवलं आचरणेन तुष्यति, किन्तु सम्यगाचरणेन एव तुष्यति। धर्मः सम्यगाचरणात् उद्भवति, धर्मस्य मूलं चाक्षरं परं ब्रह्म। यस्य सम्यगाचरणं नास्ति, तस्य धर्माः अपि सुखदाः न भवन्ति। यच्चान्यत् त्वया पृष्टं, तत्सर्वं मया सम्यक् प्रतिपादितम्। त्वं च सुलभं नित्यं परं नारायणं प्राप्स्यसि। यः पापात्मा द्वयोः मध्ये वैरं करोति, स नरकं लक्षशः गच्छति। कलहकर्ता लोकेऽस्मिन् परत्र च दुःखं लभते। राजन्, तव पितरः अधुना नरके निवसन्ति। गङ्गा हि सर्वपापविनाशिनी, सा एव। गङ्गाजलेन स्पृष्टः जनः विष्णोः धाम प्राप्नोति। सर्वपापविमुक्तः सः हरिगृहम् याति। गङ्गाजलस्य बिन्दूनां छिक्त्या तानि पापानि विनश्यन्ति। ततः धर्मराजः सत्त्वपुरुषः क्षणेनैव अन्तर्धीयते स्म। सः समग्रां पृथिवीं मन्त्रिभ्यः समर्प्य, वनं जगाम। सः हिमवत्पर्वतस्य अतीव शीतलशृङ्गे, षोडश योजनविस्तीर्णे, तपः कृत्वा, त्रैलोक्यपावनीं गङ्गां अवातरयत्। एतस्मिन्नर्थे राज्ञा पृष्टं—कथं गङ्गावतरणं जातम्, इति त्वं मम वक्तुं युक्तः। सः तपस्यर्थं हिमालयं गत्वा, गोदावरीतीरं प्राप, यत्र कृष्णमृगैः पूर्णं, गजयूथैः च सेवितं तद् वनं आसीत्।