नरपतेः धर्मशास्त्रस्य विधानानुसारं पापस्य फलानि यथाक्रमं कथ्यमानानि श्रुणु। गर्भहत्या तुल्यं महापातकं यः करोति, तस्य फलम् अतीव भीषणम् भवति। जलमध्ये शेषभोजनं कुर्वन्ति ये, तेषां पापफलम् अपि श्रुणु। ते तीक्ष्णतप्ततैलमध्ये घोरपीडया यंत्रिताः सन्ति। यः देवद्रुमं वा चन्दनद्रुमं विनाशयति, सः तस्यैव फलस्य भागी भवति। हे राजन्, देवसम्पत्ति-चौर्यं कुर्वन् अपि इहैव दुःखं अनुभवति। अथ झूठन्यायस्य फलं श्रुणु। यः मिथ्याशाख्यं ददाति, तस्य पुत्राः अस्मिन्नेव लोके नश्यन्ति, सः च घोरमृत्युम् उपगच्छति। ये मनुष्याः अतीव कामातुराः वा मिथ्यावादिनः सन्ति, ते षष्टिसहस्रवर्षाणि तीक्ष्णलवणजलैः क्षालिताः सन्ति। ततः पश्चात् गजैः पतिताः यथा वातः पतनं कुर्यात्, तथा पतन्ति। नृपश्रेष्ठ, यः स्वपत्नीं ऋतुकाले न सम्प्राप्तवान्, अथवा अन्यजनं दुष्कर्मणि प्रवृत्तं दृष्ट्वा तं निवारयितुं समर्थः सन् अपि न निवारयति, यः पापिनां पापान् गणयित्वा अन्येषां पुरतः कथयति, अथवा यः निर्दोषं पापिनं मिथ्या आरोपयति, तस्य पापिनां पापस्य अर्धं क्षीयते। सः शूलपर्णवृक्षमध्ये यातनां अनुभवति, पृथिव्यां विकलाङ्गत्वेन जन्म लभते। सः अत्यन्तभीषणं दुःखदं स्थलं प्राप्नोति, कफं खादति। तस्य सहस्रशः प्रायश्चित्तैः अपि मोक्षः न सिध्यति। ततः चाण्डालयोनि-जन्म प्राप्य सः गोमांसभक्षी भवति। सर्वयातनाः अनुभूय, चाण्डालः दशजन्मानि तादृशः भवति। तस्मिन्प्रायश्चित्तं ब्रह्महत्या-समानं कर्तव्यम्। चौरः नरकं गच्छति, चौर्यग्रस्तस्य सम्पत्तिः तस्य फलरूपेण लभ्यते। हे राजन्, यः तपस्विनः निन्दनाय प्रवृत्तः, सः शिलारूपत्वं प्राप्नोति। ततः सर्वयातनाः क्रमशः अनुभवन्ति, श्वभोजनं खादन्ति। इदानीं पुष्पोद्यानविनाशकानां फलम् श्रुणु। ते एकविंशतिः कल्पान् मलमय-जीवत्वं प्राप्नुवन्ति। ये ग्रामान् विनाशयन्ति, दग्ध्वा लूटयन्ति, शेषभोजनं कुर्वन्ति, मित्रद्रोहे प्रवृत्ताः, पितृदैवतकार्यं परित्यज्य वेदमार्गात् बहिर्गच्छन्ति, तेषां पापिनां बहुविधानि दुःखानि सन्ति। हे राजन्, पापिनां यातनाः धर्मिष्ठानां कर्तव्यं च विस्तरेण उक्तम्। सर्वेषां पापानां धर्मशास्त्रविधिना प्रायश्चित्तं कर्तव्यम्, पद्मनाभस्य सन्निधौ। गङ्गा, तुलसी, सत्सङ्गः, हरिसंकीर्तनं च, विष्णुं समर्पितानि कर्माणि फलदायकानि भवन्ति। नित्यं, नैमित्तिकं, काम्यं, मोक्षमार्गजन्यं च, यत् किञ्चित्, तत् सर्वं हरिभक्त्या पापं नाशयति। राजश्रेष्ठ, भक्तिः तामस-राजस-सात्त्विकस्वभावा भवति। तामसी भक्तिः अधमत्वेन गण्यते, तस्य आधारः पापः। तामसी भक्तिः, हे जगन्नाथ, नारायणं न लक्ष्यीकृत्य अन्यत्र प्रवृत्ता, सा मध्यमत्वेन गण्यते।