एवं भगवति नारदीयपुराणे, महामुनिनं प्रति भगवान् धर्मस्य रहस्यं प्रकाशयन्, इदं कथयति—भक्तिरेव सर्वसिद्धीनां परं कारणं, भक्तिरेव च सर्वसिद्धीनां जीवनं मन्यते। तस्मात् भक्त्याश्रयेण सर्वाणि कार्याणि सम्पादनीयानि। श्रद्धया कामः सिध्यति, श्रद्धावान् मोक्षं प्राप्नोति। हे मुनिश्रेष्ठ, भक्तिविहीनस्य पुरुषस्य श्रीभगवान् हरिः न तुष्यति। यत् किञ्चिद् दत्तं भक्तिविना केवलं धननाशाय क्रियते, तदपि तद्रूपमेव। यद् हविर्दीयते भक्तिविना, तदग्नौ न क्षिप्तम् इव, किं तु भस्मनि एव क्षिप्तम्। तादृशः कर्म न तु जनानां प्रतिज्ञातं नित्यफलम् आवहति। एष सर्वः प्रयत्नो, हे ब्रह्मन्, भक्तिविहीनः निष्फल एव। तत्राज्ञाः संसारविषं पिबन्ति। भगवत्सङ्गः, हरौ भक्तिः, क्षमा च—एतानि यदि भक्तिविहीनानि, तदा, हे ब्रह्मन्, सर्वं निष्फलमेव, तेषां च हरिः दूर एव। ये मिथ्याचारिणः, तेषां च हरिः अधिकं दूरे। येषां धर्मकर्मणि चित्तं भक्तिशून्यं, तेषां च हरिः दूरतरः। ये श्रद्धाविहीनाः, तेषां च हरिः अत्यन्तं दूर एव। तादृशः जनः लोहारस्य बल्वल इव जीवन् अपि न जीवति। सत्यं वदामि, हे विप्रवर, श्रद्धावन्तः एव सिद्धिं प्राप्नुवन्ति, न अन्यथा। श्रद्धावान् विष्णोः पदं प्राप्नोति, यत् मुनयः द्रष्टुम् अर्हन्ति। यः तु हरिं चिन्तयति, सः परां गतिं प्राप्नोति। आत्मनः स्वधर्मपालकः सदा हरिं पूजयति। स एव पतितः विज्ञेयः, यः कर्मात् बहिष्कृतः। यः स्वधर्मात् विचलितः, स पतितः इति कथ्यते। धर्मात् पतितः, विद्वान् अपि, अन्यान् न शुद्धयेयात्, हे द्विजोत्तम। स्वधर्मत्यागिनं नानायज्ञाः ब्रह्मपाठश्च रक्षेयुः। आचारेणैव मोक्षः लभ्यते, आचारात् किं न लभ्यते? एवं च, हरिभक्तेषु भक्तिरेव कारणं मन्यते। तस्मात् भक्तिः सर्वलोकमाता गीत्यते। भक्त्याश्रयेणैव सर्वे साधवः जीवन्ति। त्रिषु लोकेषु तस्य समः न अस्ति, हे जनान्दसुत। तस्य प्रसन्ने ज्ञानम् उत्पद्यते, ज्ञानात् च मोक्षः लभ्यते। तस्य संगः जनैः पूर्वकृतसुकृतैः लभ्यते। रागादिदोषविमुक्ताः ते सन्तः जगतः आचार्याः। यदि तद् लभ्यते, तदा पूर्वजन्मकृतं पुण्यम् एव ज्ञेयम्। तस्यैव साधुसङ्गः भवति, अन्यथा न। सन्तः सदा शुभवाक्प्रभा इव, अन्तरन्धकारं नाशयन्ति। येषां संगः, तेषां शान्तिः नित्यं वर्तते। तेषां लोकस्वरूपं किम्? तदाख्यातुं त्वं क्षमः, अन्यः कोऽपि न अस्ति। स एव, यं विश्वनाथः योगनिद्राविमुक्तं सम्बोधितवान्। स च जगत्कर्ता शिवब्रह्मा स्वस्वरूपधारी। एवं सतां संगतिः, भक्तिः, श्रद्धा, स्वधर्मपालनं च—एतानि मोक्षस्य, सिद्धेः, च परमकारणानि सन्ति, इति भगवतः वचनं।