राजन्, ब्रह्महाः, सुरापानकर्ता, स्तेनः, गुरुपत्नीगामी च—एते सर्वे महान् पातकिनः कथ्यन्ते। यः पङ्क्तिभेदं करोति, निष्फलमन्नं पचति, ब्राह्मणान् नित्यम् अवमन्यते, च तु यः सदा 'अन्नं नास्ति' इति वदति, स ब्रह्महाऽभिधीयते। यः धर्ममार्गे विघ्नं करोति, स ब्रह्मघ्नः स्मृतः। असत्ये नित्यं रतः ब्रह्महाऽपि स एव। परेषां क्लेशे रमते, परदोषान् प्रकाशयति, सततं दानग्रहणे प्रवृत्तः, प्राणिवधाय च प्रवृत्तः—एते सर्वे ब्रह्महत्या-समानपातकिनः प्रकीर्तिताः। गणिकाभिः सह भोजनं, शिल्पिनां हस्तात् भोजनग्रहणं, गुरुसङ्गत्यागः, देवार्पितान्नभक्षणं, शूद्रेण ताडितः द्विजः तस्य हस्तात् भोजनं करोति, शूद्रानुज्ञया सेवककर्म करोति—एतानि सुरापानसमानि पापानि कथ्यन्ते। मूलानि, कन्दाः, फलानि, कस्तूरी, वल्कलवस्त्राणि, ताम्रं, त्रपु, कांस्यं, घृतं, मधु—एतानि च यथान्यायं गृह्णाति, ताम्बूलं जलं चन्दनं वा अन्यायेन स्वीकरोति, पित्र्यकर्मणां विमुखः, धर्मकर्मणां विघ्नकर्ता, भोज्यद्रव्यचौर्यं, धान्यहरणं, स्वस्वस्रा सह मैथुनं, पुत्रवध्वा सह मैथुनं, नीचजात्या सह मैथुनं, सुरापानपत्नीसंयोगः, भ्रातृपत्नी वा मित्रपत्नीगमनं, अयुक्तकाले कर्म, स्वकन्यया सह मैथुनं—एतानि, राजन्, महापातकानि कथ्यन्ते। एतेषां पापानां केचन प्रकाराः महर्षिभिः विविधानि प्रकारेण वर्णिताः। शृणु, राजन्, येषां पापानां न कापि प्रायश्चित्तविधिः। ब्रह्महत्या-आदिपापेषु किञ्चित् प्रकारेण प्रायश्चित्तं स्यात्। परन्तु विश्वासघातकः, हन्ता, शूद्रभोज्योपजीवी, वेदनिन्दकः, पवित्रकथानिन्दकः—एतेषां निह्नुतिः नास्ति, निह्नुतिं शतशः प्रायश्चित्तैः अपि न पश्यामः। तस्मात् द्विजः तान् त्यजेत्; धर्मात् हि पतिताः ते। निह्नुतिः नास्ति, इति शास्त्रस्य निश्चितः निर्णयः। अन्येऽपि पापाः, प्रभो, प्रायश्चित्तवर्जिताः उच्यन्ते। तेषां पापानां नरकफलानि शृणु। ते नरकं प्राप्त्वा, भूत्वा पृथिव्यां सप्तजन्मसु गर्दभाः जायन्ते। शतवर्षाणि कृमयः मलभक्षका भवन्ति, द्वादशजन्मसु सर्पाः। शतवर्षाणि स्थावराः सन्ति, अनन्तरं गोद्हाः देहं प्राप्नुवन्ति। ततो षोडशजन्मसु शूद्रादिषु अधमजातिषु जायन्ते। सततं दानग्रहणे प्रवृत्ताः, पुनरपि नरकं यान्ति। तत्र द्वौ कल्पौ स्थित्वा, शतजन्मसु चाण्डालत्वं प्राप्नुवन्ति। एवं, राजन्, पापानां स्वरूपं, तेषां फलानि च महर्षिभिः प्रतिपादितानि।