श्राद्धकर्मणि दानकर्त्ता षड्भ्यः जनभ्यः त्रीन् पिण्डान् दातव्यः, तेन सः मोहं न प्राप्नोति। पितामह्यै च प्रपितामह्यै च तयोः तयोः स्वसन्तानैः एव पिण्डदानं कर्तव्यम्। अपि च, देवतानाम् आह्वानं विना श्राद्धं कर्तव्यम्, एकः एव पिण्डः स्थापनीयः। पञ्चविधं श्राद्धं पण्डितैः ज्ञायते, तत्र पार्वणशब्दितं श्राद्धं अपि अस्ति। त्रयः पिण्डाः दातव्याः, परन्तु मृत्युदिने केवलम् एकः एव पिण्डः दातव्यः। विवाहमन्त्रैः पाणिग्रहणेन च सा स्त्री स्वकुलात् पृथक् क्रियते। सा तस्याः मलिन्ये तद्वत् एव, पिण्डोदकदाने च तद्रूपा। पतिसंयुक्ता सा भवति पिण्डे, प्रवरगौत्रे, अशौचेषु च। अस्थिसञ्चयः बन्धुभिः सुबुद्धिभिः कर्तव्यः, चातुर्वर्ण्यक्रमेण अस्थिसञ्चयः विहितः। अस्य कर्मणः फलतः सः प्रेत्यलोकात् विमुक्तः, देवलोकमण्डले पूजितः भवति। तत्र श्राद्धकाले, ‘‘मम पितरः आगच्छन्तु, एतानि पिण्डदानानि प्रतिगृह्णन्तु’’ इति संकल्पः कर्तव्यः। गव्यः शृङ्गमात्रं जलं गृहित्वा मध्ये जले निक्षिपेत्। पितरः स्वर्गे निवसन्ति, दक्षिणदिशि अपि तेषां स्थानम्। अतः पितृशुभकामः जलदानं कर्तव्यम्। उभयोः मध्ये जलं सदा शुद्ध्यर्थं शुद्धं भवति। पात्रे स्थापनं भूमौ च जलस्य शुद्धिः सदा अस्ति। ये अनिष्टकृत्ये मृताः, तेषां भूमौ जलं दातव्यम् इति पण्डितः। उभयोः अपि श्राद्धकाले दानं कर्तव्यम्, एष धर्मस्य नियमः। अथ शृणु, वीर्येण, तस्यां प्रबलां नरकस्थितिम्, यतः ते उत्पद्यन्ते। येषु प्राणिनः पच्यन्ते, भीषणं फलम् यत्र लभ्यते, तान् वर्णयिष्यामि। कुम्भीपाकः, निरुच्छ्वासः, कालसूत्रः, प्रमर्दनः—एते। मूषावस्था, वसाकूपः, वैतरण्याः नदी च। पशूलः, पशिला, शाल्मलीद्रुमः अपि। स्वमांसभक्षणं, अग्निमध्ये वासः। लवणोदकं, उष्णोदकं, तद् दुग्धं, पिण्डभक्षणं। शिलाभवः नरकः, कृमिभक्षणं च। मललेपनं, मलभोजनं। धूमपानं, रज्जुबन्धनं, विविधशल्यलेपनं। काष्ठयन्त्राणि, मर्दनं, छेदनं च। गजदन्ताघातनं, नानाविषसर्पदंशनं। भीषणं क्षारोदकपानं, लवणभक्षणं च। क्षारपूर्णगर्तप्रवेशः, मांसभक्षणं। वृक्षाग्रात् पतनं, जलमग्नता च। पिपीलिकादंशः, वृश्चिकैः क्लेशः। पङ्के शयनं, दुरुगन्धपूर्णता। अतीवोष्णतैलपानं, तीक्ष्णभोजनं च। अतीवोष्णशीतोदकस्नानं, दन्तच्छेदनं च। एतानि दशलक्षाधिकानि दुःखानि, महाभाग। एतेषु, यत् यत् पापिनां यथार्हं दुःखं, भूमिपाल, तद् विद्यस्व। एवं श्राद्धकर्मणः विधिं नरकाणां च भीषणदुःखानि धर्मशास्त्रे निर्दिष्टानि।