यः स्वस्य आश्रमधर्मानुसारं संन्यासं कर्तुमिच्छति, स नित्यावस्थां प्राप्नोति। स्वधर्माचरणरहितः पण्डितैः पतित इति कथ्यते। तथापि, भक्तियुक्तः सन्, हे नारद, विष्णुं तुष्टिं यास्यति। किन्तु, यः स्वधर्माचरणे दोषवान्, स भयानके नरके चन्द्रतारकान्तं पाच्यते। वासुदेवपरायणं ज्ञानं, वासुदेवपरायणं मार्गं च—एवमस्ति। ब्रह्माद्यन्तं तृणपर्यन्तं सर्वं तस्मात् अन्यत् किञ्चिदस्ति। स एवेदं विश्वं; तस्मात् पृथग्भूतं किञ्चिदपि नास्ति। स एव विश्वमिदं विसृज्य व्याप्य तिष्ठति; तस्मै देवदेवाय भक्त्या नमस्कर्तव्यम्। श्रद्धया सर्वं सम्पद्यते; श्रद्धया हरिः तुष्यति। श्रद्धाविहीनानि कर्माणि, हे द्विजश्रेष्ठ, न सिद्ध्यन्ति, तमः सन्ति। एवं भक्तिरेव सर्वसिद्धीनां कारणं परम्। भक्तिरेव सर्वसिद्धीनां प्राणः इति स्मृतम्। अतः भक्त्याश्रयः सर्वकार्याणि साधयेत्। श्रद्धया कामः सम्पद्यते; श्रद्धावान् मोक्षं लभते। हे मुनिश्रेष्ठ, भगवतः हरिणः भक्तिरहितेन न तुष्टिः। यत् किंचिदपि दत्तं, यदि भक्तिवर्जितं तु धनक्षयहेतवे, तदपि तुल्यम्। यत् हविः भक्तिवर्जितं समर्प्यते, तद्वै भस्मनि क्षिप्तं हविरिव। तद्विधं कर्म न तु शाश्वतं फलमुपनयति। तदपि, हे ब्रह्मन्, भक्तिविहीनं फलहीनमेव। एवं मूढाः संसारविषं पिबन्ति। भगवत्भक्तजनसङ्गः, हरौ भक्तिः, क्षमा च—एतान्यपि भक्तिविहीनानि फलहीनानि विद्धि, हे ब्रह्मन्, तेषां च हरिः दूर एव। ये मिथ्याचारिणः, तेषां हरिः अतिदूरे। येषां धर्मकर्मसु भक्तिर्नास्ति, तेषां हरिः अपि दूरतरः। ये श्रद्धाविहीनाः, तेषां हरिः सुदूर एव। सः लोहारश्वासस्येव जीवति—श्वसन् अपि न जीवति। नूनं, हे ब्राह्मणानन्द, श्रद्धावान् एव सिद्धिं प्राप्नोति, अन्यथा न। स विष्णोः पदं प्राप्नोति, यत् ऋषयः पश्यन्ति। यः हरिं ध्यानपरः, स परमां गतिं प्राप्नोति। स्वधर्मनिष्ठेन सदा हरिः पूज्यते। यः कर्मात् वर्जितः, स एव पतितः इति ज्ञेयः। स्वधर्मात् विचलितः पतितः इति कथ्यते। पतितः पुरुषः, विद्वानपि, अन्यान् न शुद्धयति, हे द्विजश्रेष्ठ। स्वधर्मत्यागिनं न यज्ञा न ब्रह्मपाठः रक्षन्ति। आचारेण मोक्षः सुलभः; आचारेण किं न प्राप्यते? एवं हरिभक्तेषु भक्तिरेव कारणं स्मृता। अतः भक्तिः सर्वलोकमाता इति कीर्त्यते। भक्त्याश्रिताः सर्वे धर्मिष्ठाः जीवन्ति। त्रिषु लोकेषु तस्मात् समो नास्ति, हे जनन्दसुत। तस्य प्रसादे ज्ञानं जायते; ज्ञानात् मोक्षः लभ्यते।