नरपते, यः पुरुषः वैडूर्यं ददाति, स रुद्रस्य लोकं प्राप्नोति; तथैव रक्तमणीनां दानेनापि। अश्वानां संनिधौ चिरकालं स वसति, राजन्। यः च वाहनं ददाति, दिव्यवाहनारूढः स्वर्गं याति। यः च गवां तृणं ददाति, स अपि रुद्रलोकमवाप्नोति। ये तु स्वाश्रमधर्मे स्थिताः, सर्वभूतहिते रताः, परोपदेशे प्रवृत्ताः, रागद्वेषविवर्जिताः च, ते साधुसंप्रयोगे हृष्टाः, सत्कर्मसु नित्यनियोजिताः भवन्ति। ते ब्राह्मणगवां हिते नित्यं प्रवर्तन्ते, इन्द्रियविजिताः, आहारनियमिनः, गवां प्रति सहिष्णवः, सुस्वभाविनश्च। अग्निसेवायां, गुरुषु च सेवायाम्, ते निरताः; देवपूजायां च हरिनाम्नि च नित्ययुक्ताः सन्ति। राजेन्द्र, ब्राह्मणस्य अनाथस्य शरीरं यः पत्त्रैः, पुष्पैः, फलैः, वा जलमात्रेण अपि दहति, तं गन्धर्वाप्सरसां गणाः स्तुवन्ति, स च दिव्यरथमारूढः स्वर्गं गच्छति। यः लिङ्गं जलहस्तेन अपि स्नापयति, वा पुष्पैः पूजयति, विधिविना अपि, वा नैवेद्येन, फलैः, वा तर्पयति, विधिहीनः अपि, वा विष्णुम् अर्चयति, कर्वंशज, स धर्मज्ञः यः देवालयं मार्जयति, यः भग्नस्फटिकलिङ्गं पुनः स्थापयति, यः देवमन्दिरे चर्ममात्रं ददाति, यः सुरभिजलेन मन्दिरभूमिं सिञ्चति, यः मृदया वा धातुभिः वा मन्दिरं लेपयति, यः पाषाणचूर्णेन मन्दिरं आवृणोति, यः देवमन्दिरे दीपं प्रज्वालयति, यः विष्णोः वा शङ्करस्य च अविच्छिन्नदीपं प्रज्वालयति, यः शङ्करं वा विष्णुं पूज्यमानं दृष्ट्वा प्रणमति, यः देवीमथ सूर्यं एकमपि प्रदक्षिणं करोति, स तत्र गत्वा द्वौ लक्षौ वर्षयुग्मं मोदते। तत्र प्रदक्षिणपदस्य प्रत्येकस्य अश्वमेधफलं लभते। तस्य कर्म किञ्चित् न शेषते; पुनर्जन्म न विद्यते। शङ्करस्य प्रसादेन सः स्वर्गात् न पतति। यानि यानि इच्छति, तानि तानि सर्वाणि प्राप्नोति। गायनं कुर्यात् वा न कुर्यात्, स रुद्रलोके मोक्षं प्राप्नोति, राजन्। हंसयाने समारूढाः ते ब्रह्मणो लोकं यान्ति। सर्वपापविनिर्मुक्ताः, ते विहायसानि विमानानि समारुह्य दशसहस्रयुगपर्यन्तं निवसन्ति। तादृशानां पुण्यस्य वर्णनं शिवः अपि न शक्नोति। ते देवेशं प्रमोदयन्ति; तेषां पुण्यस्य फलं शृणु। स्वर्गं प्राप्य, पञ्च कल्पान् आनन्दन्ते। सर्वपापविनिर्मुक्तः सः विष्णुना सह रमते। एवं, राजेन्द्र, यः एतानि पुण्यानि आचरति, सः दिव्यलोकान् प्राप्य, दीर्घकालं सुखमुपभुङ्क्ते, सर्वपापैः विमुक्तः, भगवत्संनिधौ परमं मोदं लभते।