स एव आत्मनः शत्रुर्भवति, पापिष्ठतमश्च सञ्जायते, हे मुनिश्रेष्ठ। वेदविद्भिः स सर्वेषां अधमः कथ्यते, हे मुनिपुङ्गव। कामधेनुं परित्यज्य गर्दभदुग्धमिच्छति, स एव मूढः। ब्रह्मादयः अपि, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, स्वस्वभोगहान्याः भीताः सन्ति। यत् देवैरपि दुर्लभं, सर्वकर्मफलप्रदं च, तत् अपि स न लभते। त्रिषु लोकेषु तादृशः कोऽपि नास्ति। स हरिः मानववपुषि गुह्यः सन्निहितः, अत्र संशयः नास्ति। यः भक्त्या हरये सम्प्रयच्छति, तस्य फलम् अक्षयम् स्मृतम्। सत्कर्माणि ‘हरिर्मयि तुष्टो भवतु’ इति समर्पयेत्। यः कर्मफललोभेन रहितः, स परमं पदं प्राप्नोति। यथाश्रमं त्यक्तुमिच्छन्, अक्षयं स्थानं लभते। स्वाश्रमे यः सदाचारहीनः, स पण्डितैः पतितः इत्युच्यते। तादृशस्य भक्तियुक्तस्य, हे नारद, विष्णुः सन्तुष्टो भवति। परन्तु अशुचौ नरके यावत् चन्द्रतारकक्षयम् स पच्यते। वासुदेवपरायणं ज्ञानं, वासुदेवपरायणं मार्गं च श्रुतम्। ब्रह्मादिभ्यः तृणपर्यन्तं, तदन्यत् किञ्चिदस्ति। स एवेदं विश्वं, तस्मात् अन्यत् पृथग्रूपेण नास्ति। तेनैव एतदद्भुतं जगत् व्याप्यते; तस्मै देवदेवाय भक्त्या नमस्कुर्यात्। श्रद्धया सर्वमसाध्यते; श्रद्धया हरिः तुष्यति। श्रद्धाविहीनस्य कर्म न सिध्यति, हे द्विज, तानि तमसि पतन्ति। एवं भक्तिः सर्वसिद्धीनां परं कारणं स्मृतम्। भक्तिः एव सर्वसिद्धीनां प्राणरूपा मता। तस्मात् भक्तिमाश्रित्य सर्वाणि कार्याणि साधयेत्। श्रद्धया कामः सिध्यति; श्रद्धावान् मोक्षं लभते। हे मुनिश्रेष्ठ, भगवतः हर्यः भक्तिरहितेन न तुष्यति। यत् यद् दत्तं, यदि भक्तिहीनं धननाशायैव, तत् अपि तादृशमेव। यत् यद् हविर्दत्तं भक्तिहीनं, तत् भस्मनि हुतमिव। तादृशं कर्म न तु जनानां प्रतिज्ञातं शाश्वतं फलम् ददाति। सर्वं तद् निष्फलमेव, हे ब्रह्मन्, यदि भक्तिरहितम्। तत्र मूढाः संसारविषं पिबन्ति। भगवत्भक्तजनसङ्गः, हरौ भक्तिः, क्षमाशीलता च—एतानि अपि, हे ब्रह्मन्, निष्फलानीव विज्ञेयानि, तेषां च हरिः दूर एव। मिथ्याचारिणां तु हरिः अतिदूरे। धर्मकर्मसु येषां चित्तं भक्तिविहीनं, तेषां च हरिः अतिदूरे। ये श्रद्धाविहीनाः, तेषां च हरिः अतिदूरे। स लोहारस्य बेलावद् जीवति—श्वसन् अपि न जीवति। सत्यं, हे ब्राह्मणानन्द, श्रद्धावानां एव सिद्धिः, न तु अन्यथा। स विष्णोः धाम प्राप्नोति, यत् मुनयः पश्यन्ति। यः हरिं ध्यानपरायणः, स परमं पदं लभते। स्वधर्मनिष्ठः सदा हरिं पूजयति।