सर्वं राज्ञः श्रवणाय कथयामि। ज्ञानदानस्य महिमानं प्रथमं विशदं दर्शयन्ति शास्त्रवाक्याः—यः पुरुषः ज्ञानं ददाति, स माधवेन सह योगं प्राप्नोति। तथा, गोदानं विविधेषु कार्येषु—पाठनाय, यात्राय, दुह्याय—यः करोति, स नरकात् उद्धृतः भवति। पुनः ज्ञानदानस्य प्रभावः विशिष्टः—राजश्रेष्ठ, ज्ञानं दत्त्वा विष्णोः योगः लभ्यते। शालग्रामशिलादानं महादानमिति प्रसिद्धम्। दशकोटिसमस्तविश्वदानफलम् यत् पुरुषः प्राप्नोति, तस्य द्विगुणं फलम् शालग्रामशिलादानात् प्राप्तम्। यः स्वगृहात् दानं ददाति, स प्रभो, पुण्यं लभते। हे राजश्रेष्ठ, सुवर्णपात्रं रत्नैः भूषितं दत्त्वा महान् फलम् प्राप्यते। मनिः दत्तः मोक्षं ददाति; मूक्तिकं दत्त्वा स्वर्गं प्राप्नोति, रुद्रलोकं च। वैडूर्यं दत्त्वा रुद्रलोकं प्राप्नोति, तथा रक्तमणिं दत्त्वा। अश्वसाम्प्रदायः दीर्घकालं सम्प्राप्तो भवति, राजन्। वाहनं दत्त्वा, दिव्यवाहनारूढः स्वर्गं याति। गोभ्यः तृणं दत्त्वा रुद्रलोकं प्राप्नोति। ये स्वस्वाश्रमाचरणे निष्ठिताः, सर्वभूतहिते प्रवृत्ताः, परेषां शिक्षायाम् रताः, रागद्वेषवर्जिताः, साधुसंवादे रमन्ते, सत्कर्मसु निरन्तरं रताः। ब्राह्मणगोषु हिते नित्यं निष्ठिताः, इन्द्रियाणि अन्नं च जित्वा, गौः सह धैर्यवन्तः, उत्तमस्वभावयुक्ताः। अग्निसेवायाम्, गुरुसंसेवायाम् नित्यं रताः। देवपूजायाम्, हरिनाम्नि च निष्ठिताः। राजश्रेष्ठ, ब्राह्मणस्य शरीरं यः रक्षकविहीनं दग्ध्वा—पत्रैः, पुष्पैः, फलैः, अपि वा जलैः—स अप्सरसां गन्धर्वाणां स्तुत्याः दिव्यरथं आरोहति। लिङ्गं जलमात्रेण स्नापयित्वा, पुष्पैः पूजां कृत्वा, अन्नैः, नैवेद्यैः, फलैः वा पूजां कृत्वा, विधिहीनः अपि, विष्णुं च पूजयन्, बुद्धिमान् यः देवालयं मार्जयति, राजश्रेष्ठ, यः भग्नं स्फटिकलिङ्गं मरमति, यः गोचर्मखण्डं देवालये ददाति, यः सुगन्धजलैः भूमिं सिञ्चति, यः मृदया वा धातुभिः देवालयं लिपति, यः शिलाचूर्णेन देवालयं आच्छादयति, यः देवालये दीपं प्रज्वलयति, यः विष्णोः वा शङ्करस्य अविच्छिन्नदीपं प्रज्वलयति, यः शङ्करं वा विष्णुं पूज्यमानं दृष्ट्वा प्रणमति, यः देवीं वा सूर्यं एकवारं प्रदक्षिणं करोति, राजन्—एते सर्वे तदधिष्ठानं प्राप्त्वा द्वौ लक्षौ वर्षयोः आनन्दं अनुभवन्ति। प्रदक्षिणे प्रत्येकं पादसंचारे अश्वमेधयज्ञसमानं पुण्यं लभ्यते। एवं दानस्य, सेवाायाः, पूजायाः, धर्माचरणस्य च महिमा शास्त्रे स्पष्टं प्रतिपादितः।