यः कश्चित् काष्ठेन देवालयं निर्माति, तस्य फलम् द्विगुणं कथ्यते। यदि स्फटिकेन वा शिलया निर्मितं भवति, तदा दशगुणं फलम् ज्ञायते। यः देवालयं वा तडागं वा ग्रामं रक्षति, तस्य सेवया—लेपनं, छादनं, अलङ्करणं च—फलम् लभ्यते। सः वेतनार्थं वा पुण्यकर्मणा प्रेरितः वा सेवां कुर्यात्, तस्य फलम् तडागस्यार्धं जलाशयस्य इति राजन्। कूपस्य फलम् शतगुणं नाड्याः इति नृपते। तयोः फलम् समं भवति, इति पद्मजः घोषयति। वेदविदः अपि वदन्ति, भूमौ तयोः फलम् समं भवति। यदि दरिद्रः कूपं निर्माति, तस्य पुण्यं समं इति कीर्त्यते। सः ब्रह्मलोकं गच्छति, त्रीणि वंशपर्यायाणि सह। कूपस्य छायायां अर्धक्षणमात्रं स्थित्वा, सः स्वर्गं नीयते। यः तडागं वा ग्रामं निर्माति, सः हरिना सह पूज्यते। देवकार्याय यः एतादृशं कर्म करोति, तस्य पुण्यं शृणु। सः स्वर्गे तावत् वर्षाणि रमते, यावत् दशलक्षाणि कुलस्य सन्ति। ते ब्रह्मलोकं गच्छन्ति, एकस्य युगस्य प्रभुना सह। राजन्, तस्य कर्मणः पुण्यं वक्ष्यामि। सः नारायणस्य धाम्नि शतयुगं वसति, हे राजन्। गङ्गायाः अमृततुल्यं जलं दत्वा यः पुण्यं लभते, तत् शृणु। तस्य कर्माणि गीतानि, सः विष्णुभावेन प्रमुदितः भवति। ब्रह्महत्या-सहितानि सर्वाणि पापानि नश्यन्ति। सः क्षीरसागरे स्थितेन भगवता सह वसति, यावत् चन्द्रतारकाः तिष्ठन्ति। सः ब्रह्मलोकं गच्छति, त्रीणि कुलपर्यायाणि सह। सः विष्णोः धाम्नि वसति, यावत् सर्वभूतानां लयः। सः विष्णोः देवालये एकविंशति कुलपर्यायाणि सह रमते। सः विष्णोर्लोकात् पुनर्निर्वृत्तिः नास्ति, हे नराधिप। सः वैष्णवधाम्नि दशसहस्राणि कुलस्य सह रमते। सः विष्णोः नगरे लक्षकुलपर्यायैः सह वसति। राजन्, सः लक्षकुलपर्यायैः हरिसंयोगं प्राप्नोति। सः विष्णुसंयोगं लक्षलक्षैः सह प्राप्नोति। विष्णोः नारिकेलजलेन अभिषेकस्य फलम् शृणु। सः विष्णुना द्विशतपरिवारैः सह रमते। सः केशवेन सह लक्षकुलपूर्वैः विष्णुधाम् प्राप्नोति। भक्त्या हरिम् स्नाप्य, वैष्णवधाम्नि गच्छति। सर्वपापविमुक्तः सः विष्णुना सह रमते। सः विष्णुधाम्नि त्रिशत्सज्जनैः सह वसति। शुक्लपक्षे चतुर्दशी, अष्टमी, पूर्णिमा च, ग्रहणे च—चन्द्रसूर्ययोः—मनुव्यवस्थायाम्, युगारम्भे च, अमावास्यायां शनिना सह, मङ्गलवासरे अश्विनीनक्षत्रे, बुधवासरे अनुराधानक्षत्रे, श्रावणसौरमासे च, एवं च—एतेषु कालेषु पुण्यं महद् भवति।