षष्ठः स राजा, पुण्यभाग्भूत्वा, दिव्यं विमानमारुह्य स्वर्गलोकं जगाम। एतदाख्यानं शृण्वन् एव पापात् जन्ममृत्युभ्यां च विमुक्तो भवति। तेनापि सर्वं पुण्यं लभ्यते यत् तडागनिर्माणात् सम्भवति। अथ शृणु, यः कश्चित् शिवस्य वा हर्याः वा कृते तद्विधं कर्म करोति, स त्रिषु कल्पेषु निःसंशयं विष्णोः पादमूलस्थः भवति। यावद् पुण्यं तेन लभ्यते, तत् मम वचनेन विस्तारतः शृणु। पुनरपि, त्रिषु कल्पेषु स विष्णोः पादमूले निःसंशयं वसति। तस्य यत् पुण्यं सम्पद्यते, तदपि विस्तरेण मम वचनेन शृणु। स त्रिषु सृष्टिचक्रेषु विष्णोः पादमूले स्थित्वा ब्रह्मणः पुरं प्राप्नोति। ततो योगिनां कुले करुणासम्पन्नः जायते। यः कश्चिद् दारुव्यवस्थया तडागं निर्माति, तस्य फलम् द्विगुणं कथ्यते। स्फटिकशिलया वा निर्मिते दशगुणं फलम् ज्ञायते। यः देवालयं तडागं ग्रामं वा रक्षति, स चूर्णलेपन-प्रोक्षण-भूषणेभ्यः देवालयस्य सेवा कुर्वन्, वेतनार्थं वा पुण्यहेतोः प्रेरितः वा, स राजन्, तडागस्य फलं सरःस्यार्धं इति निगद्यते। कूपस्य फलं शतगुणं स्याद् वारिण्याः, इति राजन्। तयोः फलं समं भवति, इति पद्मयोनिना उक्तम्। वेदविदः अपि तयोः लौकिकं फलं समं इति वदन्ति। यदि दरिद्रः कूपं निर्माति, तस्य पुण्यं सममेव इति प्रसिद्धम्। स त्रिषु पीढासु सह ब्रह्मलोकं प्राप्नोति। तस्य छायायां अर्धमात्रमपि स्थित्वा, स स्वर्गं नीयते। यः तडागं वा ग्रामं वा निर्माति, स हरीणा सह पूज्यते। देवानां कृते यः तादृशं कर्म करोति, तस्य पुण्यं शृणु। यावत् दशकोटिपर्यन्तं स्वकुलं तावत् संवत्सराणि स्वर्गे मोदते। ते ब्रह्मलोकं प्राप्नुवन्ति, यः एकः कालानां प्रभुः। राजन्, तैः कर्मभिः लभ्यमानं पुण्यं त्वां प्रति प्रवक्ष्यामि। स पूर्णशतयुगपर्यन्तं नारायणस्य धाम्नि निवसति, हे राजन्। गङ्गायाः अमृतोपमं जलं समर्पयतः पुण्यं शृणु। यस्य कर्माणि कीर्त्यन्ते, स विष्णोः हर्षेण प्रमत्तः मोदते। ब्रह्महत्या-प्रभृतिपापानि अपि तस्य नश्यन्ति। स क्षीरसमुद्रवासिनं भगवन्तं यावत् चन्द्रतारकं तावत् सह वसति। स त्रिषु पीढासु सह कुलत्रयेन ब्रह्मलोकं गच्छति। स सर्वभूतक्षये विष्णोः निकेतने वसति। एकविंशति-कुलैः सह विष्णोः देवालये स मोदते। स विष्णुलोकात् पुनर्नावर्तते, नृपते। दशसहस्रकुलैः सह वैष्णवे लोके रमते। लक्षकुलैः सह विष्णोः पुरे वसति। राजन्, कोटिकुलसमेतः हरिसायुज्यं प्राप्नोति। अनन्तशतसहस्रैः सह विष्णुसायुज्यं प्राप्नोति।