चित्रगुप्तः तद् सरसः उत्पन्नं धर्मं वर्णितवान्। ततो राजन्, शिलास्य पार्श्वे, रेणुशैलातीत्य, धर्ममेतं विस्तरशः उक्तवान्। कालेन कतिचित्, तेन वाराहेन, राजश्रेष्ठ, पुनः तत्र किञ्चिद् कृतम्। पुनः तेनैव वाराहेन, अन्यस्मिन्काले, सरसयुग्मं निर्मितम्। तद् वनवासिनः, तृषार्ताः, लघुजीवाः, पानं कृतवन्तः। तत्र त्रिप्रदेशमितम् गह्वरं खनितम्, अधिकं जलं निर्मितम्। तत्र त्वं, राजन्, जलस्य शुष्के, आगतः। ततः मन्त्रिणः उपदेशेन, त्वं, राजन्, वृक्षान् तत्र रोपितवान्, सर्वजनहिताय। तदनन्तरं, धर्मयुक्तं दिव्यरथं समारुह्य, तं वाहनं आरूढः। षष्ठः स राजा, पुण्यभागी, दिव्यरथं समारूढः। एतत् श्रुत्वा, पापात् जन्ममृत्युतः विमुक्तिः। सरसस्य निर्माणात् पुण्यं प्राप्नोति। शिवाय वा हरये वा एतद् कृत्वा पुण्यं शृणु। त्रिषु कल्पेषु, निश्चितं, विष्णुपदं समाश्रयति। यथा सः पुण्यं प्राप्नोति, तद् विस्तारतः मम वचनेन शृणु। त्रिषु कल्पेषु, विष्णुपदं समाश्रयति—नात्र संशयः। यथा सः पुण्यं प्राप्नोति, तद् विस्तारतः शृणु। विष्णुपादे त्रिकालं स्थित्वा, ब्रह्मपुरीं प्राप्नोति। ततः योगिवंशे, दयासंपन्नः, जन्म लभते। काष्ठेन निर्माणं कुर्यात्, तस्य फलम् द्विगुणं उच्यते। स्फटिकेन वा शिलया वा, दशगुणं फलम् ज्ञायते। यः देवालयं वा सरः वा ग्रामं रक्षति, तस्य पुण्यं। लेपनेन, अभ्यञ्जनेन, अलंकरणेन देवालयसेवा कृत्वा। वेतनार्जितः वा धर्मप्रेरितः वा, पुण्यं लभते। राजन्, सरसः फलम् अर्धं झिलायाः उच्यते। कूपस्य फलम् शतगुणं नलिकायाः, राजन्। उभयोः फलम् तुल्यम्, पद्मजः उक्तवान्। वेदविदः उभयोः भौमफलम् समं वदन्ति। दरिद्रः कूपं निर्मितवान्, तस्य पुण्यम् समं उच्यते। सः ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, त्रिसन्तानसमेतः। तस्य छायायाम् अर्धक्षणं स्थित्वा, स्वर्गं नीयते। यः सरः वा ग्रामं निर्माति, सः हरिसमेतः पूज्यते। देवकार्यार्थं यः एतत् कर्म करोति, तस्य पुण्यं शृणु। तस्य वंशे यावन्तः दशकोटयः तावद्वर्षं स्वर्गे रमते। ते ब्रह्मलोकं प्राप्नुवन्ति, एकैकस्य युगेश्वरस्य। राजन्, एतत् कर्मणां पुण्यं तव कथयामि। नारायणधामे शतयुगं पूर्णं वसति, राजन्। गङ्गाजलस्य अमृतस्य दानात् पुण्यं शृणु। यस्य कर्म गीयते, सः विष्णुसुखेन प्रमत्तः हर्षितः भवति।