एकदा धर्मेन संरक्षितस्य भूमेः राजा नियमानुसारं गुरूणां वचनं सदा शृणोति स्म। स राजा महावने मृगयां गन्तुं कदाचित् निर्गतः। तत्र तस्य दैवयोगेन किंचित् मृगं न लब्धम्, स चात्यन्तं श्रान्तः अभवत्। तदा सः तत्रैव शुष्कसरोवरं दृष्ट्वा चिन्तयामास—“कथं किलात्र जलं स्याद् येनाहं जीवेत्यहम्?” इति। ततः हस्तमात्रं खनित्वा जलं प्राप्नोत्। तत्रैव तस्य मन्त्र्यः भूमिशः नाम बुद्धिसागरः आसीत्। स बुद्धिसागरः राजानम् उवाच—“हे राजन्, एषः पद्मसरोवरः पूर्वं वर्षाजलेन पूर्णः आसीत्। तस्मात्, अनघ, त्वं प्रसन्नो भूत्वा आदेशं दातुमर्हसि।” राजाऽपि परमं हृष्टः स्वयमेव तत्कर्तुमुद्युक्तः अभवत्। ततः राजाज्ञया बुद्धिसागरः अपि हर्षेण तं सरः सर्वतः पञ्चाशद् धनुष्मात्रं दीर्घं च विस्तीर्णं च कृत्वा निर्मितवान्। निर्मिते सरसि सः सर्वं कार्यं राजानं निवेदितवान्। तत्र पिपासिताः पथिकाः शुद्धजलं प्राप्नुवन्। एवम्, पापक्षये सः स्वामिनः लोकं गतवान्। ततः चित्रगुप्तेन मम सर्वाणि कर्माणि निवेदितानि। अतोऽयं धर्मरथमारोहणाय अर्हति। बुद्धिसागरः धर्माख्यं रथं समारूढः। मरणानन्तरं सः मम निकेतनं प्राप्त्वा हर्षेण प्रणम्य स्थितः। चित्रगुप्तेन सरःसम्भूतः धर्मः वर्णितः। ततः तत्र बालुकाचलात् परे शैलपृष्ठे कालेन कश्चन वराहः तत्र आगतः। तेन वराहेण पुनः कालेन तत्रैव द्वौ सरसी निर्मितौ। तयोः सरसोर्युग्मयोः जलं लघु-वनचराः पिपासया पीत्वा तृप्तिम् आपुः। तत्र त्रिहस्तमात्रं गह्वरं खनित्वा अधिकं जलं निर्मितम्। ततः जलस्य शोषणानन्तरं त्वं तत्र आगतः। तदा मन्त्रिणः उपदेशेन त्वमपि तत्र वृक्षान् रोपयित्वा सर्वजनहितं कृतवान्। ततः त्वं धर्मयुक्तं दिव्यरथमारूढः अभवः। षष्ठः स राजा अपि पुण्यभाग्भूत्वा दिव्यरथं समारूढः। एवं कथां शृण्वन् पापात् जन्ममरणयोः च विमुक्तः भवति। स एव सरोजन्मनः सर्वं पुण्यं प्राप्नोति। अधुना शृणु, यः शिवस्य वा हर्यः वा एतादृशं कर्म करोति, सः त्रिषु कल्पेषु नूनं विष्णोः पादयोः स्थित्वा तिष्ठति—अत्र संशयः नास्ति। यावद् पुण्यं तेन लब्धं, तत्सर्वं विस्तारतः मत्तः शृणु। त्रिकल्पं विष्णुपादेषु स्थित्वा, ब्रह्मणो नगरं प्राप्नोति। ततः योगिजन्मनि करुणायुक्तः सः जातः भवति।