निःसंशयं कर्तुः सर्वे पापाः विनश्यन्ति, तत्र किञ्चिद् संदेहो नास्ति। सः सर्वपापविमुक्तः शतसंवत्सरं स्वर्गे वसति। यः प्रेरयति, सः अपि तद्रूपफलम् आप्नोति, संतुष्टः सन्। सः अपि लक्षशः पापान् मुक्त्वा शतसंवत्सरं स्वर्गे वसति। सः पुण्यं पुण्डरीकस्य प्राप्नोति, एषा सनातन शिक्षोक्तिः। एतत् श्रुत्वा अपि सर्वपापेभ्यः विमुच्यते, नात्र किञ्चित् संशयः। महाप्रतीपी नाम विद्वान् नृपति: सदा ब्राह्मणान् पूजयति। तस्य पत्न्यपि महाभाग्यवती चम्पकमञ्जरी नाम्ना ख्याता। तौ उभौ सदा शास्त्रविहितं धर्ममार्गं निश्चितवन्तौ। यः शास्त्रं विना भाषते, सः ब्रह्मघ्नः इति कथ्यते। सः राजा सदा आचार्याणां वचांसि नियमेन शृणोति। यदा सः राजा धर्मेण पालितस्य भूमेः शासनं करोति, तदा— एकदा सः राजा महावने मृगयां गतः। तत्र दैवयोगेन किञ्चित् मृगं न प्राप्य, सः अतीव क्लान्तः अभवत्। तदा सः तत्र शुष्कं सरः दृष्ट्वा चिन्तयामास—कथं किलात्र जलं स्यात् येन अहं जीवेमि। ततः हस्तमात्रं खनित्वा जलं अलभत। तत्रैव भूमिशः नाम मन्त्रिणः आसीत्, यः बुद्धिसागर इति अपि प्रसिद्धः। सः उवाच—"राजन्, एषः पद्मसरो वार्षिकेन जलेन पूर्वं पूर्णः आसीत्। अतः, पापरहित, त्वं प्रसन्नः भूत्वा आज्ञां दातुम् अर्हसि।" राजा तेन श्रुत्वा अतीव प्रमुदितः, स्वयमेव तद् कर्तुम् उत्सुकः अभवत्। ततः राजाज्ञया बुद्धिसागरः अपि हर्षेण तं सरः सर्वतो पञ्चाशद्योजनं विस्तारं निर्मितवान्। तं सरः निर्माय सर्वं राज्ञे निवेदितवान्। तत्र पिपासिताः पन्थानः शुद्धं जलं प्राप्नुवन्ति स्म। सः सर्वपापक्षालनं कृत्वा लोकनाथस्य लोकं गतवान्। चित्तरुप्तेन मम सर्वाणि कर्माणि निवेदितानि। अतः सः अत्र धर्मरथमारूढः भवितुम् अर्हति। बुद्धिसागरः धर्माख्यं रथं आरूढः। मृतः सः मम निवासं प्राप्त्वा हर्षेण प्रणम्य स्थितवान्। चित्तरुप्तेन तस्य सरः उत्पन्नः धर्मः वर्णितः। तत्रैव तटप्रदेशे, राजन्, शिलातटात् परे—कालेन केनापि वराहेण, नृपश्रेष्ठ, तत्र सरः किञ्चिद् कृतम्। ततः अन्यस्मिन्नेव काले तेनैव वराहेण द्वे सरसी निर्मिते। तानि सरांसि वनवासिनः लघुजीवानः पिपासया पीत्वा तृप्तिम् अलभन्त। तत्र त्रिहस्तमात्रं खनित्वा अधिकं जलं कृतम्। त्वं तत्र अगच्छः, यदा जलं शुष्कम् अभवत्। ततः तव मन्त्रिणः निर्देशेन, राजन्, त्वम् अपि तत्र वृक्षान् रोपयामास, येन सर्वे जनाः लाभं लभन्ते। एवं धर्मरथे दिव्ये स्थित्वा त्वं तं वाहनम् आरोहितवान्।