एवं तु तत्र यानि विविधानि दुःखानि निरूपितानि, तानि अनन्तानि भयङ्कराणि च दृश्यन्ते। तस्मात् धर्माधर्मयोः स्वरूपं संक्षेपेण ते कथयामि। यथा आत्मविद्भिः दत्तं तदक्षयं भवति। श्रुणु, यः दत्त्वा यथोचितं तस्य उपयोगं सुनिश्चितयति, तेन कियद् पुण्यं प्राप्यते। स विष्णोः धाम प्रविश्य तत्रैकं कल्पं मुदं अनुभवति। ब्रह्मवत् यः कर्म करोति, तस्य फलं सृष्टिकर्तापि न गणयति। जीवनदातुः पुण्यस्य वर्णनं कः समर्थः? स सर्वतीर्थेषु रक्षितः भवति, तेन सर्वाणि तपांसि सिद्ध्यन्ति। स एव तं फलमवाप्नोति; किमधिकं भाषितव्यम्? शतवर्षाणि जीवन् अपि तस्य पुण्यानां गणना कर्तुं न शक्नोति। कर्तुः सर्वपापानि निःशेषेण नश्यन्ति, नात्र संशयः। स सर्वपापात् विमुक्तः शतवर्षं स्वर्गे वसति। प्रेरयिता अपि तं फलमवाप्नोति, स तुष्टः भवति। स अपि स्वर्गे शतवर्षं वसति, कोटिपापविमुक्तः। स पुण्यं तीर्थस्य प्राप्नोति; एष धर्मः सनातनः। एतत् श्रुत्वा सर्वपापात् विमुच्यते; नात्र किञ्चिद् संशयः। महा-प्रतिपीति नाम राजा विद्वान् सदा ब्राह्मणान् पूजयति। तस्य पत्नि महाभाग्या चम्पक-मञ्जरी नाम्ना। तौ सदा शास्त्रानुसारं धर्मोपदेशेषु निश्चयं कुरुतः। शास्त्रविरुद्धं भाषमाणः ब्रह्मघ्नः इति कथ्यते। स राजा सदा आचार्याणां वचनं नियमानुसारं शृणोति। यस्य भूमेः राजा धर्मेण रक्षां करोति, तस्य भूमेः धर्मसमृद्धिः स्यात्। एकदा स राजा महावने मृगयां गतः। तत्र तस्मिन् वने दैवयोगात् किञ्चिदपि मृगं न दृष्ट्वा स अतिविश्रान्तः अभवत्। तदा स तत्र शुष्कं सरः दृष्ट्वा चिन्तयामास। कथं किञ्चिद् जलं स्यात्, येन अहं राजा जीवेत। ततः हस्तप्रमाणं खनित्वा जलं प्राप्तवान्। तत्रैव भूमिशः नाम मन्त्रिणः बौद्धिसागरः अपि आसीत्। स उवाच—"राजन्, एषः पद्मसरः पूर्वं वर्षाजलपूर्णः आसीत्। तस्मात्, पापरहित, प्रसन्नो भव, प्रभो, आज्ञां दातुम् अर्हसि।" राजा तेन अतिव हृष्टः स्वयमेव तद् कर्तुम् उत्सुकः अभवत्। ततः राज्ञः आज्ञया बौद्धिसागरः अपि हर्षेण तं सरः सर्वतः पञ्चाशद् धनुष्मात्रं दीर्घं च विस्तीर्णं च कृतवान्। स सरः निर्माय सर्वं राज्ञे निवेदितवान्। तत्र पिपासिताः यात्रिकाः विशुद्धं जलं लब्धवन्तः। स पापानि विमुच्य लोकनाथस्य मम स्वामिनः लोकं गतवान्। चित्तरगुप्तेन तानि कर्माणि मम निवेदितानि। तस्मात् अत्र स धर्मरथमधिरोहितुम् अर्हति। बौद्धिसागरः धर्माख्यं रथमाधिरोह्य। मृतः स मम धाम आगत्य हर्षेण प्रणम्य स्थितवान्।