भारताख्यं तद्धि देशं कर्मफलप्रदं विद्यात्। तत्र कर्मफलस्य भोगः भूम्यर्थविभागेन नियोज्यते। तद्भोगभुक्तं फलम् अन्यत्र प्राणिभिः क्षीयते। किन्तु यत् पुण्यसम्पादनं महदस्ति, तत् अक्षयम्, शुद्धं, शिवकरं च। महत् पुण्येन कदा नु वयं परमं पदं प्राप्स्यामः? तदा वयं विश्वेश्वरं, नित्यसुखमपि दुःखरहितं च प्राप्स्यामः। त्रिषु लोकेषु तस्मात् समोऽन्यः कोऽपि नास्ति, हे नारद। देवैः अपि शुद्धाशुद्धैः परमं ज्ञेयम्। यः भगवत्प्रसादशेषभोजनं भुङ्क्ते, स विष्णोः परमं पदं याति। अहिंसादिगुणनिष्ठः शान्तः च स देवश्रेष्ठैः पूज्यः स्यात्। सर्वभूतहिते यः प्रवर्तते, स देवैः स्मृतः पूज्यः। अमर्षरहितः शुचिः दक्षः च स देवपतिभिः पूजनीयः। वेदवाक्यकथायां नित्यनिष्ठः पतितपावनः विज्ञेयः। यः सर्वं ब्रह्मरूपेण पश्यति, तत्र वयं किम् अधिकं वदेम? यः निरुपाधिकः, स देवैः पूज्यः, हे नारद। परोपकारनिष्ठः स देवासुरैः पूज्यः। सत्सङ्गसम्पन्नः अपि देवश्रेष्ठैः पूज्यः स्यात्। यः अस्माभिः भारतवर्षे सम्बन्धं स्थापयति, स एव दुष्टो मूढः; अन्यः कोऽपि तादृशः नास्ति। अमृतकलशं परित्यज्य विषपात्रे प्रवृत्तः सः। स एव आत्मनः शत्रुः, पापिष्ठतमः, हे मुनिश्रेष्ठ। वेदविद्भिः स सर्वेषां अधमः इति निगद्यते। कामधेनुं परित्यज्य गर्दभदुग्धे प्रवर्तते। ब्रह्मादयः अपि स्वसुखहान्याः भीताः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ। यत् देवैः दुर्लभं, सर्वकर्मफलप्रदं च, तत्र सः अन्यः नास्ति त्रिषु लोकेषु। स हि हरिः मानववेषे गूढः, नात्र सन्देहः। भक्त्या यः हरये ददाति, तस्य फलम् अक्षयम् इति स्मृतम्। सत्कर्माणि हरिप्रीत्यै समर्पयेत्—'हरिः मयि तुष्टः भवतु' इति। यः कर्मफललोभवर्जितः, स परमं पदं प्राप्नोति। आश्रमानुसारं त्यागेच्छया, स अक्षयं पदं लभते। स्वाश्रमधर्मे व्यवस्थितिः शून्यः पतितः इति विद्वद्भिः कथ्यते। भक्तियुक्तस्य विष्णुः प्रीयते, हे नारद। यः तु पतितः, स घोरनरके चन्द्रतारकान्तं पच्यते। वासुदेवसम्बन्धी ज्ञानं, वासुदेवसम्बन्धी मार्गः च—ब्रह्माद्यन्तं तृणपर्यन्तं, तस्मात् अन्यत् किञ्चिदस्ति। स एवेदं विश्वं, तस्मात् पृथक् किञ्चिद् नास्ति। तेनैव विश्वमिदं विस्मयकारि व्याप्यते; तस्मै देवदेवाय भक्त्या नमेत्। श्रद्धया सर्वं साध्यते; श्रद्धया हरिः तुष्यति। श्रद्धाविहीनानि कर्माणि न सिद्ध्यन्ति, हे द्विज, तानि तमः एव।