नारदपुराणम्

हरिगीतसमुद्गाने चक्रतुस्तद्वदस्व नः

निर्ममा निरहंकाराः सर्वे ते ह्यूध्वरेतसः

सनस्फुमारश्च विभुः सनातम इति स्मृतः

इष्टं मार्गे ऽथ ददृशुः गङ्गां विष्णिपदीं द्विजाः

एतस्मिन्नन्तरे तत्र देवर्षिर्नारदो मुनिः

तान्दृष्ट्वा स्त्रातुमुद्युक्तान्नमस्कृत्य कृताञ्जितिः

नारायणाच्युतानन्त वासुदेव जनार्दन

क्षिरोदशायिन्देवेश दामोदर नमो ऽस्तु ते

अजानिरुद्धामलरुङ्मुरारं त्वं पाहि नः सर्वभयादजस्त्रम्

उपासीनश्च तैः सार्द्धं सस्नौ प्रीतिसमन्वितः

स्त्रात्वा संतर्त्य देवर्षिपितन्विगतकल्मषाः

कथां प्रचक्रुर्विविधाः नारायण गुणाश्रिताः

चकारनारदः प्रश्नं नानाख्यानकयान्तरे

यूयं सर्वे जगन्नाथा भगवन्तः सनातनाः

पृच्छे ततो वदत मे भगवल्लक्षणं बुधाः

गङ्गापादोदकं यस्य स कथं ज्ञायते हरिः

ज्ञानस्य लक्षण ब्रूत तपसश्चापि मानदाः

परावर निवासाय सगुणायागुणाय च

योगीश्वराय योगाय योगगम्याय विष्णवे

ज्ञाचेश्वराय ज्ञेयाय ज्ञात्रे विज्ञानसंपदे

ध्यानेश्वराय सुधियेध्येयध्यातृस्वरुपिणे

यच्छक्तियुक्तास्तमजं पुराणं सत्यं स्तुतीशं सततं नतो ऽस्मि

कल्पान्तरुद्राख्यतमुः स देवः शेतेंऽघ्रिपानस्तमजं भजामि

विराजमानः स्वपदे पराख्ये तं विष्णुमाद्यं शरणं प्रपद्ये

संकल्पपूर्वात्मकदेहहेतुस्तंस्तमेव नित्यं शरणं प्रपद्ये

देवं च भूमारविनोदशीलं तं वासुदेवं सततं नतो ऽस्मि

विदार्यसंराक्षितवान्स्वभक्तं प्रह्लादमीशं तमजं मनामि

जगद्विधातारमकर्मकं च परं पुराणं पुरुषम नतो ऽस्मि

स्वमूर्तिभेदैः स्थित एक ईशस्तमादिमात्मा नमहं भजामि