ਮृਤ੍ਯੁਕ੍ਰੋਧੇਨ ਗੁਰੁਣਾ ਬਿਨ੍ਦੁਭੂषਿਤਮਸ੍ਤਕਾ
ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਗੁਰੂ, ਜਵੇਲ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਮਸਤਕ ਵਾਲਾ,
ऋषਿਰ੍ਭृਗੁਰ੍ਨਿਵृਚ੍ਛਨ੍ਦੋ ਦੇਵਤਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸਮੀਰਿਤਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਛੰਦ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਯੇਜ੍ਜਗਦ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸਂਪਤ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਦੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਮृਤਘਟੈਃ ਸਿਚ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਰੋਜਗਾਮ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਹੁਨੇਤ੍ਤਥਾ
ਸਿੱਧੀ ਲਈ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਜਪੋ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹਵਨ ਵੀ ਕਰੋ।
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੁਦਿਤੇ ਪੀਠੇ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮੂਲੇਨ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਮੂਲ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਂਕਰ੍षਣਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਨਿਰੁਦ੍ਧਕਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਅਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ—
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਧਾਰਿਣਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਨ੍
ਉਹ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਕਮਲ ਹੈ—
ਦਮਕਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਚ ਕੁਰਣ੍ਟਕਮ੍
ਦਮਕਾ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ, ਗੁੱਗਲ ਅਤੇ ਕੁਰੰਟਕ—
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੌ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਂਬੁਜੌ
ਮੁਕਤਾਂ ਅਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਰਗੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ—
ਵਿਗਲਦ੍ਰਤ੍ਨਵਰ੍षਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਭ੍ਯਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਲਾਞ੍ਛਿਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ—
ਵਾਮਤਃ ਪਙ੍ਕਜਨਿਧਿਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹਿਤਂ ਯਜੇਤ੍
ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸਰਦ੍ਰਤ੍ਨਵਰ੍षਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਲਾਞ੍ਛਿਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ—
ਦਲਾਗ੍ਰੇषੁ ਯਜੇਦੇਤਾਬਲਾਕ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਉੱਤੇ, ਬਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭੀषਿਕਾ ਮਾਲਿਕਾ ਚ ਸ਼ਾਙ੍ਕਰੀ ਵਸੁਮਾਲਿਕਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਿਕਾ, ਮਾਲਿਕਾ, ਸ਼ਾਂਕਰੀ ਅਤੇ ਵਸੁਮਾਲਿਕਾ—
ਲੋਕੇਸ਼ਾਨ੍ਪੂਜਯੇਦਨ੍ਤੇ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਤਦ੍ਬਹਿਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਜਰ ਆਦਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ।
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮृਦ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਧਨ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਵਿਗਨ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਮਰ੍ਕਗਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸ ਭਵੇਤ੍ਕਮਲਾਲਯਃ
ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਸੂਰਜ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧਕੋ ਯਃ ਸ ਲਭਤੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਧਨਸਂਚਯਮ੍
ਜੋ ਸਾਧਕ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਧਨ-ਸੰਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹੋਮੇਨਖਾਦਿਰੇ ਵਹ੍ਨੌ ਤਣ੍ਡੁਲੇਰ੍ਮਧੁਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ
ਖਦੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ—
ਬਿਲ੍ਵਚ੍ਛਾਯਾਮਧਿਵਸਨ੍ਬਿਲ੍ਵਮਿਸ਼੍ਰਹਵਿष੍ਯਭੁਕ੍
ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹਵਿਸ਼ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਂਦਾ—
ਸਾਧਕੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤੌ ਸ਼ੁਭਨਿਸ਼ੁਂਭੌ ਦ੍ਵਾਵਸੁਰੌ ਲੋਕਕਣ੍ਟਕੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਨੀਆ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਬਣੇ ਦੋ ਅਸੁਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜਨਮ ਲਏ।
ਮਹਾਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਤਦਾ ਚਾਵਤਤਾਰ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਿਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਦੈਵਤੈਃ ਪਰਿਪੂਜਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਮੁਨਨੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮੰਤਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਤੇਨ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਾਕ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਕ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ।
ਦੇਵਤਾ ਵਾਕ੍ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਭਜਤਾਮਿष੍ਟਦਾਯਿਨੀ
ਵਾਕ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਨਿਰਨ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਦੇਵੀਂ ਸਂਪੂਜਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯਾਮਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਵਰਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਰਖਿਆ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਪੂਜੇ।