ਪਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇष੍ਵਰ੍ਚਯੇਦष੍ਟਾਵਾਯੁਧਾਨਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਪੱਤੇ ਦੇ ਅੱਗੇਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ, ਅੱਠ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਾਂਸ੍ਤਤੋ ਬਾਹ੍ਯੇ ਤੇषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੁਰੰਤ ਪੂਜਣੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਯੋਗਾਨਮੁਨਾ ਯਥਾ ਸ੍ਵਸ੍ਵਮਨੀषਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਨਹੇਮਾਦਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਘਟੇषੁ ਨਵਸੁ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਜੋ ਰਤਨ, ਸੋਨੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਨੌ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰਭਿषਿਞ੍ਚੇਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਰੋਗੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸਂਜਪ੍ਤਮਾਜ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਗ੍ਰਹਾਪਹਮ੍
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਜਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘੀ ਛੋਟੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜृਂਭਸ਼੍ਵਾਸੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਰਾਧਿਕਾਮੁਖਮ੍
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੰਭਾਈ ਜਾਂ ਸਾਹ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਧਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁ ਲੋਕੋਪਕਾਰਕਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਨ੍ਤਾ ਸ੍ਵਾਹਾਨ੍ਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ 'ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਨਾਲ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚਾਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਮਹਾਸਰਸਵਤੀ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦੇਵੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਨ੍ਧ੍ਰੇ ਨ੍ਯਸੇਤ੍ਤਾਰਂ ਲਜ੍ਜਾਂ ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯਗਾਂ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਨੂੰ ਭ੍ਰੂ-ਮੱਧ 'ਤੇ ਟਿਕਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਾਗ੍ਦੇਵਤਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵੀਣਾਪੁਸ੍ਤਕਧਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਕ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਵੀਣਾ ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਂਸਾਧਿਰੂਢਾਂ ਭਾਲੇਨ੍ਦੁਦਿਵ੍ਯਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਨਾਗਚਂਪਕਪੁष੍ਪੈਰ੍ਵਾ ਜੁਹੁਯਾਤ੍ਸਾਧਕੋਤ੍ਤਮਃ
ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਾਧਕ ਨਾਗ ਅਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਵਰ੍ਣਾਬ੍ਜੇਨਾਸਨਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮੂਲੇਨ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਦਾ ਆਸਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਵਾਮਤਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਾਙ੍ਮਯੀਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਾ
ਕੁਦਰਤੀ ਵਾਮ ਪਾਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬੋਲੀ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਫਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਵਾਗੀਸ਼੍ਵਰੀ ਮਤਿਃ
ਬੁਧੀ, ਸਮਝ, ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ, ਯਾਦ, ਬੋਲੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਤੇ ਸੋਚ—
ਲੋਕੇਸ਼ਾਨਰ੍ਚਯੇਦ੍ਭੂਯਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਦ੍ਬਹਿਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਵੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਰਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਦਨ੍ਤਨਖਾ ਦਿਕਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਦੰਦ ਤੇ ਨਖ ਸਾਫ ਹੋਣ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰੇ—
ਕਵਿਤ੍ਵਂ ਲਭਤੇ ਧੀਮਾਨ੍ ਮਾਸੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਕਲਾ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਕਵਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਵਤ੍ਸਰੇਣ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਕਵੀ ਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਤ੍ਰਿਸਹਸ੍ਰਂ ਜਪੇਨ੍ਮਨੁਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਥਿਤ ਦੇਵੀ ਦਾ ਮੰਤਰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੇ।
ਪਾਲਾਸ਼ਬਿਲ੍ਵਕੁਸੁਮੈਰ੍ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਮਧੁਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹ ਪਾਲਾਸ ਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰਸੂਨੈਰ੍ਮਧੁਰਾਪ੍ਲੁਤੈਃ
ਰਾਜ ਵ੍ਰੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਫੁੱਲ, ਮਿੱਠੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਅਥ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਮਾਯਾ ਕਾਮਪੂਰ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਙੇਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਾਇਆ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ, 'ਙੇ' ਨਾਲ ਯੁਕਤ।
ऋषਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਯ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚ ਦੇਵਤਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਛੰਦ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹृਦਨ੍ਤਿਕੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰੇਸ਼੍ਵਰਸਦਾਸ਼ਿਵੈਃ
ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਈਸ਼ਵਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਹਨ।
ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਾਭਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।