ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਮਪ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕृष੍ਣਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵੈਭਵਂ ਹ੍ਯੁਦਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਗਈ।
ਤਸ੍ਯਾ ਅਂਸ਼ਾਵਤਾਰਾਣਾਂ ਚਰਿਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੰਸ਼ਾਵਤਾਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਣਾਏ ਗਏ।
ਸ਼ਕ੍ਤੇਸ੍ਤਨ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਸ਼ਿਵੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤੰਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦੱਸੇ, ਉਥੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਧਾਂਸ਼ਾਨਾਂ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸੁਣ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਧਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਪਪੱਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਾ ਤੁ ਰਾਧਾ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸੀ।
ਤੇਜੋਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਦृਸ਼੍ਯਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗੋਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਵੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਵੀ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਾਮਭਾਗਾਤ੍ਤੁ ਜਾਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਨਾਰਾਯਣ ਆਪ ਹੀ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਚ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਗੋਲੋਕਨਾਥਸ੍ਯ ਗੋਮ੍ਨਾਂ ਵਿਵਰਤੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਫਿਰ ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ—
ਪ੍ਰਾਣਤੁਲ੍ਯਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਪਾਰ੍षਦਾ ਵਿਭੋਃ
ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਧਾਤੁਲ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਰਾਧਾਦਾਸ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਰਾਧਾ ਵਰਗੀਆਂ ਤੇ ਰਾਧਾ ਦੀਆਂ ਦਾਸੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੁਰਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਾ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਤ੍ਮਿਕਾ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਤੇਜ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ।
ਯਾ ਤੁ ਸਂਸਾਰਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਬੀਜਰੂਪਾ ਸਨਾਤਨੀ
ਉਹ ਸਦੀਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਬੀਜ ਰੂਪ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਚਾਰ-ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਨਾਭਿਤੋ ਹਰੇਃ
ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਕੇ, ਤਪਸੀ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਭੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਮੁਨੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਵਾਮਾਰ੍ਦ੍ਧਾਙ੍ਗੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਦ੍ਧੋ ਗੋਪਿਕਾਪਤਿਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਖੱਬੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸੱਜੇ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ—
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿषਸਾਦ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਙ੍ਗਚ੍ਛ ਮਾਂਸ੍ਮਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸਦਾ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸ, ਜਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ।
ਜਗਾਮ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਕਂ ਸ ਤੁ ਸृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਮਤੇ
ਫਿਰ, ਪਿੱਛੋਂ, ਪੰਜ-ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸृष੍ਟਿਸ੍ਤਦਨ੍ਤੇ ਤੁ ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹਰ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ।
ਤਤਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ—
ਤਾਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਭਘਗਵਾਨ੍ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾਨਦੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾ।'
ਸਾਪਿ ਕृष੍ਣਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤਾ ਨਾਰਾਯਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ।
ਆਸਾਂ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਵਰੂਪਾਣਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਧ੍ਯਾਨਾਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍
ਇਹਨਾਂ ਪੂਰਨ ਸਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ, ਧਿਆਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਹਨ।
ਤਾਰਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਠਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਢ੍ਯਾ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਅੱਖਰ, ਕਰਮ, ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਉੱਚਾ ਪਦ—