ਆਸ਼ਾ ਦਾਸੀ ਯੇषਾਂ ਤੇषਾਂ ਦਾਸਾਯਤੇ ਲੋਕਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ਼ਾਖ੍ਯਰਿਪੁਣਾ ਮਾਨੇ ਨष੍ਟੇ ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ
ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਨਾਮਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਰੀਬੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੈष੍ਕਿਞ੍ਚਨ੍ਯਮਹਾਗ੍ਰਾਹਗ੍ਰਸ੍ਤਾਨਾਂ ਕੋ ਵਿਮੋਚਚਕਃ
ਜੋ ਨਿਕੰਮੇਪਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵਲੋਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਬਾਹੁਲ੍ਯਮਤਿਦੁਃਖਦਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਗਿਣਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਦਂ ਧਰ੍ਮਂ ਮਨਸਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਸੋਚਿਆ ਜੋ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਦਾਨੇਨ ਯੋ ऽਨੁਮਨ੍ਤਾਤਿ ਸ ਏਵ ਕृਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ
ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਦਾਨਂ ਭੂਦਾਨਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਤ੍ਯ ਮਤਿਮਾਨ੍ਧੀਰੋ ਭਦ੍ਰਮਤਿਰ੍ਬਲੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਨੇਕ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਜੋ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ—
ਸੁਘੋषਨਾਮਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਲਿਤਮ੍
—ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸੁਘੋषੋ ਧਰ੍ਮਨਿਰਤਸ੍ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਕ੍ਰਮ੍
ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸੁਘੋਸ਼ਾ, ਉਸ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਹਂ ਭਦ੍ਰਮਤੇ ਸਫਲਂ ਮਮ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਕਿਹਾ, 'ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸੁਘੋषੋ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸੁਘੋਸ਼ਾ—
ਪृਥਿਵੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿष੍ਣੁਪਾਲਿਤਾ
ਧਰਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਹੇਠ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਘੋषਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ—
ਸੋ ऽਪਿ ਭਦ੍ਰਮਤਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਧੀਮਤਾ ਯਾਚਿਤਾਂ ਭੁਵਮ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਸੁਘੋषੋ ਭੂਮਿਦਾਨੇਨ ਕੋਟਿਵਂਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸੁਘੋਸ਼ਾ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਬਲੇ ਭਦ੍ਰਮਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਤਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਾਞ੍ਛ੍ਰਿਯਮ੍
ਤੇ ਭਦ੍ਰਮਤੀ ਨੇ, ਹੇ ਬਲੀ, ਉਹ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਪਾਈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਚਾਹੀ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕੋਟਿਯੁਗਾਯੁਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਵੱਸ ਕੇ—
ਤਤੋ ਭੁਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਮਤਿਰ੍ਦੈਤ੍ਯ ਨਿष੍ਕਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਫਿਰ ਭਦ੍ਰਮਤੀ, ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵੈਸ਼ਅਵਰ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੱਚੀ ਸਮਪੱਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਪਤੇ ਮਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—
ਵੈਰੋਚਨਿਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਕਲਸ਼ਂ ਜਲਪੂਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੈਰੋਚਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਗਤੋਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਲਧਾਰਾਵਰੋਧਿਨਮ੍
ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਹੈ।
ਦਰ੍ਭਾਗ੍ਰੇ ऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਆਯਾਯ ਭਾਰ੍ਗਵਸੁਰਾਨਸੁਰਾਨੇਕਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਭਾਰਗਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਬਲਿਰ੍ਦਦੌ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹੀਂ ਤ੍ਰਿਪਦਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮਿਮੀਤ ਮਹੀਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਨੁਰ੍ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ।
ਪਾਦਾਙ੍ਕੁष੍ਟਾਗ੍ਰਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਵਿਭਿਦੇ ਦ੍ਵਿਧਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਧੌਤਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਤੋਯਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਲੋਕਪਾਵਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਧੋਇਆ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।