ਪृਥ੍ਵੀ ਪृਥ੍ਵੀ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਸਮਾਕੁਲਾ
ਉਸ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫਸਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਵਹ੍ਨਾਵਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪੈਃ ਸਤਨ੍ਦੁਲੈਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਦਿਸਮृਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਦੂਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਤਸ੍ਯੈਨ੍ਦ੍ਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਤृਣਲੇਸ਼ਾਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਵਾਂਗ ਅਹਿਮ ਹੋਵੇਗਾ।
ਯੋ ਹੁਨੇਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਮਾਸਾਤ੍ਪੁਰੋਧਾ ਨृਪਤੇਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਰਾਜਮਥੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੋ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਵਨੋ ऽਗ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਤੋ ऽਯਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਈਰਿਤਃ
ਇਹ ਦਸ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ, 'ਹਵਾ' ਅਤੇ 'ਅੱਗ ਦੇ ਪਿਆਰੇ' ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਮੋ ਬੀਜਂ ਵਹ੍ਨਿਜਾਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਇਸ ਦਾ ਬੀਜ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਕ੍ਰਮਸੁਰਾਨ੍ਤਕਗਚਕ੍ਰਕਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰਪੁਟਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਪਯ੍ਯ ਕਰਯੋਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਃ
ਫਿਰ, ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਤਾਰਾ ਪੂਟ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲਾ ਕੇ,
ਦਕ੍ਸ਼ਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਚ੍ਚ ਵਾਮਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਨ੍ਤਮਙ੍ਗੁਲਿਪਰ੍ਵਸੁ
ਸੱਜੇ ਅੰਗੂਠੇ ਤੋਂ ਖੱਬੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ,
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਵਾਮਕਨਿष੍ਠਾਦਿਕਨਿष੍ਟਾਨ੍ਤਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸੁਧੀਃ
ਸੁਧੀ ਮਨੁੱਖ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਸਥਿਰਤਾ ਵਿਚ ਰੱਖਣ।
ਸਂਹृਤਿਰ੍ਦੇषਸਂਘਾਤਹਾਰਿਣੀ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਸੰਹਾਰ, ਜੋ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਮੇਵਂ ਕਾਮ੍ਯਾਦਿਰੂਪਤਃ
ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਿਤਿਕ੍ਰਮੇਣਾਰ੍ਣਾਨ੍ਮਨੋਰਙ੍ਗੁਲਿषੁ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਫਿਰ, ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ, ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮੂਲੇਨ ਪੁਟਿਤਾਨ੍ਮਾਤृਕਾਰ੍ਣਾਨ੍ਸਬਿਨ੍ਦੁਕਾਨ੍
ਫਿਰ, ਮੂਲ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿੰਦੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰਪੁਟਂ ਮੂਲਂ ਵ੍ਯਾਪਕਤ੍ਵੇਨ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਫਿਰ ਤਾਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਮੂਲ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕਤਾ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋਨ੍ਤਮੂਲਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਣਪਦਾਯਾਮ੍ਯਾਨਿ ਚਾਤ੍ਮਨੇ
ਮੂਲ ਅੱਖਰ, ਮੰਤ੍ਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖਰ ਅਤੇ 'ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ' ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪृਥ੍ਵੀ ਜਲਂ ਤਥਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼—
ਪ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਚ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਰ੍ਨਸੋਃ
—ਇਹ ਸਿਰ, ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਛੇਦਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਣਵਾਨ੍ਤਰਿਤਾਨ੍ਵਰ੍ਣਾਨ੍ਹृਦਨ੍ਤਾਨ੍ਵਿਜ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨੋਃ
ਓਮ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹृਦਿ ਨਾਭੌ ਧ੍ਵਜੇ ਜਾਨ੍ਵੋਃ ਪਾਦਯੋਰ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਪੁਨਃ
ਦਿਲ, ਨਾਭੀ, ਝੰਡਾ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸਿਰ ਉੱਤੇ—
ਪਦੋਰ੍ਜਾਨ੍ਵੋਰ੍ਲਿਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇ ਨਾਭੌ ਹृਦਿ ਮੁਖੇ ਨਸੋਃ
—ਪੈਰਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਲਿੰਗ ਦੇਸ਼, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ, ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਨੱਕ ਦੇ ਛੇਦਾਂ ਉੱਤੇ—
ਸृष੍ਟ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਰ੍ਣਿਨਾਂਨ੍ਯਾਸਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤੋਗृਹਮੇਧਿਨਾਮ੍
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਨਿਆਸ ਵਰਣੀਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ।
ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਧਾ ਵਰ੍ਣਿਨਾਂ ਚੈਵ ਗृਹਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਪਞ੍ਚਧਾ
ਵਰਣੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਰਕ੍ਤੇ ਗृਹਗੇ ਸਂਹਾਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਕੁਝ ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਰਕਤ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਇਹ ਸੰਹਾਰ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋਰ੍ਦਸ਼ਾਵृਤ੍ਤਿਮਯਂ ਕृष੍ਣਸਾਂਨਿਧ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਮਨ ਦੀ ਦਸ ਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਵੋਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਧਰਾਯਾਂ ਚ ਨਾਭੌ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤਥਾ ਹृਦਿ
ਉਰਾਂ, ਗਲ੍ਹ, ਨਾਭੀ, ਪੇਟ ਅਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ—
ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਨਾਸਾਪੁਟਯੋਸ਼੍ਚ ਕਪੋਲਯੋਃ
—ਦੋ ਅੱਖਾਂ, ਦੋ ਕੰਨ, ਦੋ ਨੱਕ ਦੇ ਛੇਦ ਅਤੇ ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ—
ਤਤਃ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾਂਸ਼ਾਸੁ ਸ੍ਵਕਲਾਸੁ ਚ
ਫਿਰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਉੱਤੇ—