षਡਕ੍ਸ਼ਰੋ ऽਯਂ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰੋ ਮਨੁਃ
ਇਹ ਛੇ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਸਭ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਿਧੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਹ੍ਨਿਚਨ੍ਦ੍ਰਾਢ੍ਯੋ ਮਨੁਃ ਸ਼੍ਰੀਬੀਜਮੀਰਿਤਮ੍
ਮੰਤਰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਬੀਜ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਮਣੌ ਯਨ੍ਤ੍ਰੇ ਮਣ੍ਡਲੇ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਵਾ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ, ਰਤਨ, ਯੰਤਰ, ਮੰਡਲ ਜਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿਚ—
ਏਵਂ ਯੋ ਭਜਨ੍ਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾ ਕਾਮੋ ਬੀਜਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਠੋ ਬੁਧੈਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੂਜੀ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ।
ਮੂਲੇਨ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਨੁਨਾ ਪੁਟਿਤਾਨਥ
ਮੂਲ ਨਾਲ ਸਭ ਥਾਂ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ—
ਦਸ਼ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮੂਲੇਨ ਵ੍ਯਾਪਕਂ ਚਰੇਤ੍
ਦਸ ਤੱਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂਲ ਨਾਲ ਸਭ ਥਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਲਲਾਟੇ ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਨੇਤ੍ਰਯੋਃ ਕਰ੍ਣਯੋਸ੍ਤਥਾ
ਸਿਰ, ਮੱਥੇ, ਭ੍ਰੂ-ਮੱਧ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ—
ਉਦਰੇ ਨਾਭਿਦੇਸ਼ੇ ਚ ਲਿਙ੍ਗੇ ਮੂਲਸਰੋਰੁਹੇ
ਪੇਟ, ਨਾਭੀ, ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਮੂਲ ਕਮਲ ਉੱਤੇ—
ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਧृਦਨ੍ਤਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸृष੍ਟਿਨ੍ਯਾਸੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਨਿਆਸ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਟ੍ਯਾਂ ਜਾਨ੍ਵੋਰ੍ਜਙ੍ਘਯੋਸ਼੍ਚ ਗੁਲ੍ਫਯੋਃ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਥਾ
ਕਮਰ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਗੁਟਨਿਆਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ—
ਵਦਨੇ ਚਿਬੁਕੇ ਕਣ੍ਠੇ ਦੋਰ੍ਮੂਲੇ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਮੂੰਹ, ਠੋਡੀ, ਗਲੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਉੱਤੇ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਯੋਰ੍ਗੁਲ੍ਫਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਜਙ੍ਘਯੋਰ੍ਜਾਨੁਨੋਸ੍ਤਥਾ
ਪੈਰਾਂ, ਗਟਿਆਂ, ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਅਤੇ ਘੁਟਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ।
ਦੋਰ੍ਮੂਲੇ ਕਣ੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਚ ਚਿਬੁਕੇ ਵਦਨੇ ਨਸੋਃ
ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ, ਗਲ੍ਹ, ਠੋਡੀ, ਚਿਹਰਾ ਅਤੇ ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਰੋ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ੍ਯਸੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਰ੍ਣਾਨ੍ਸਂਹਾਰਾਖ੍ਯੋ ऽਯਮੀਰਿਤਃ
ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਅੱਖਰ ਰੱਖੋ; ਇਹ 'ਸੰਹਾਰ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੂਰ੍ਤਿਪਞ੍ਜਰਨਾਮਾਨਂ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, 'ਮੂਰਤੀ ਪੰਜਰਾ' ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਕਭਾਸ੍ਵਰੈਰ੍ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ।
ਜ੍ਵਲਦ੍ਰਤ੍ਨ ਮਯਸ੍ਤਂਭਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਕੁਡ੍ਯਕੇ
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਖੰਭੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ।
ਪਦ੍ਮਰਾਗਸ੍ਥਲੀਰਾਜਦ੍ਰਤ੍ਨਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਤਃ
ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਰਤਨ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ।
ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਾਵਲਿਭਿਃ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਦਿਗਨ੍ਤਰੇ
ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਈ।
ਸਮਾਸੀਨੋ ऽਚ੍ਯੁਤੋ ਧ੍ਯੇਯੋ ਦ੍ਰੁਤਹਾਟਕਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਉਥੇ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਂਦਰਃ ਸੌਮ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨਾਹਤੋਚ੍ਛਲਦ੍ਰਤ੍ਨਧਾਰੌਘਕਲਸ਼ਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਉਹ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕਲਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸਤ੍ਯਭਾਮੇ ऽਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਰਤ੍ਨੌਘਧਾਰਯਾ
ਰੁਕਮਣੀ ਅਤੇ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਗ੍ਨਜਿਤੀ ਸੁਨਨ੍ਦਾ ਚ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੌ ਕਲਸ਼ੌ ਤਯੋਃ
ਨਾਗਨਜਿਤੀ ਅਤੇ ਸੁਨੰਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਕਲਸ਼ ਭੇਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਤ੍ਨਨਦ੍ਯਾਃ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਰਤ੍ਨਪੂਰ੍ਣੌਂ ਘਟੌ ਤਯੋਃ
ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਹਿਃ षੋਡਸ਼ ਸਾਹਸ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਕਾਃ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਬਾਹਰ, ਸोल੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਤਦ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਾष੍ਟਨਿਧਾਯਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤੋ ਧਨੈਰ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਅੱਠ ਨਿਧੀਆਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜਪੇਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਪਞ੍ਚਕਂ ਤਦ੍ਦਸ਼ਾਂਸ਼ਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪੋ।
ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਗਨ੍ਧਪਙ੍ਕੇਨ ਲਿਖੇਦष੍ਟਦਲਾਂਬੁਜਮ੍
ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਅੱਠ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਓ।