ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕਕਟਿਸੂਤ੍ਰੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਰਾਜਦ੍ਭੁਜਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਚਾਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਸੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮਹਿषੀਭਿਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਚ ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਗ੍ਰੇ ਵਿਨਤਾਸੁਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਤੇ ਸ਼ੈਨੇਯਾ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਯਸਂ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਖੀਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਪੇਦष੍ਟਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਭਾਵਯਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਆਸਨਾਦਰ੍ਘ੍ਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਆਸਨ ਤੋਂ ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੱਕ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਯਜੇਦ੍ਰਾਸਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਗੋਪੀਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਜੋਭਿਰ੍ਧੂਸਰੈਰ੍ਮਨ੍ਦਮਾਰੁਤੈਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੀਕृਤੇ
ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋਇਆ।
ਪੀਯੂषਾਂਸ਼ੁਕਰੈਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਿਤਹਰਿਤ੍ਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮਰੋਦ੍ਦੀਪਨੇ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਪੁਲਿਨਾਙ੍ਗਣੇ ਸ੍ਮਿਤਮੁਖਂ ਵੇਣੁਂ ਰਣਨ੍ਤਂ ਮੁਹੁਃ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਰੇਤਲੇ ਆੰਗਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੇ ਹਰੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਚੰਦਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਜਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸਕਾਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਾਂਸ ਵਜਾਉਂਦਾ।
ਮਾਯੂਰਚ੍ਛਦਬਦ੍ਧਮੌਲਿਵਿਲਸਦ੍ਧਂਮਿਲ੍ਲਮਾਲਂ ਚਲਂ ਦੀਪ੍ਯਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲਰਤ੍ਨਰਸ਼੍ਮਿਵਿਲਸਦ੍ਗਣ੍ਡਦ੍ਵਯੋਦ੍ਬਾਸਿਤਮ੍
ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮੋੜ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਚਮਕਦੇ ਕੰਡਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਗਲ੍ਹਾ ਰੋਸ਼ਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਨਿਬਦ੍ਧਗੋਪਦਯਿਤਾਦੋਰ੍ਵਲ੍ਲਿਵੀਤਂ ਲਸਦ੍ਰਾਸਕ੍ਰੀਡਨਲੋਲੁਪਂ ਮਨਸਿਜਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮੁਕੁਨ੍ਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਰਾਸ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਇਆ ਮੁਕੁੰਦ।
ਭ੍ਰਮਮਾਣਮਮੂਭਿਰੁਦਾਰਮਣਿਸ੍ਫੁਟਮਣ੍ਡਨਸਿਂਜਿਤਚਾਰੁਤਨੁਮ੍
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ।
ਮਣਿਸ਼ਙ੍ਕੁਗਮਪ੍ਯਮੁਨਾ ਵਪੁषਾ ਬਹੁਧਾ ਵਿਹਿਤਸ੍ਵਕਦਿਵ੍ਯਤਨੁਮ੍
ਮੋਤੀ, ਸੰਖ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕਾਮਃ ਸਸ੍ਵਰਾਦ੍ਯਾਨਿ ਕਲਾਬ੍ਜੈਰ੍ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਣਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਨਪਿ ਵਜ੍ਰਾਦੀਨ੍ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਜਰ ਆਦਿ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਿਤਰੇਤਰੈਸ੍ਤੁ ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਭ੍ਰਮੋ ऽਯਂ ਖਲੁ ਰਾਸਗੋष੍ਠੀ
ਇਹ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਨਾਚ, ਰਾਸਾ ਦੀ ਸਭਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਚषਕੈਰ੍ਨृਪਸਂਖ੍ਯਕੈਃ
ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਕੱਪਾਂ ਨਾਲ—
ਵਿਧਾਯ ਪੂਰ੍ਵਵਚ੍ਛੇषਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨੁਮ੍
—ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪੋ।
ਏਵਂ ਯਃ ਪੂਜਯੇਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਸ ਸਸ੍ਮृਦ੍ਧੇਃ ਪਦਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੇਹ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੋਗਾਨਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਰਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਜਾਂ ਅਠਾਈ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਦਧ੍ਨਾ ਗੁਡਾਕ੍ਤੇਨ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਪਯਸਾ ਪੁਨਃ
ਸਵੇਰੇ ਦਹੀਂ ਤੇ ਗੁੜ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ—
ਸਸਿਤੋਪਲਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਪਯਸਾ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਃ
—ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੀਨੀ ਤੇ ਮਿਸਰੀ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਨ੍ਤੇषੁ ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਸਮਾਪਯੇਤ੍
ਦੂਜੇ ਭੋਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਬਾਕੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰੇ।
ਤਤ੍ਤृਤ੍ਪਸ੍ਤਮਥੋਦ੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਯਃ ਪ੍ਰਜਪੇਨ੍ਮਨੁਮ੍
ਭੋਗ ਹਟਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਨਤਰ ਜਪੇ।
ਤਾਨਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨਾਨਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯਾਨ੍ਯਤਮਂ ਭਜੇਤ੍
ਉਹ ਦੱਸੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਪਣਾਏ।
ਦਧੀਨਿ ਕਦਲੀ ਮੋਚਾ ਚਿਞ੍ਚਾ ਰਜਸ੍ਵਲਾ ਤਥਾ
ਦਹੀਂ, ਕੇਲਾ, ਕੇਲੇ ਦੀ ਮੋਚਾ, ਇਮਲੀ, ਤੇ ਜੋ ਮਾਹਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹਨ—