ਕਟੀਲਸ੍ਥਲੇ ਚਾਰੁਜਙ੍ਘਾਨ੍ਤਯੁਗ੍ਮਂ ਪਿਨਦ੍ਧਂ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਦਾਮ੍ਨਾ
ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਝੰਕਾਰਦਾਰ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ।
ਦਧਾਨਂ ਕਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਯਸਾਨ੍ਨ ਸੁਹੈਯਙ੍ਗਵੀਨਂ ਤਥਾ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੀਰ ਅਤੇ ਸੁਧ ਘੀ ਦੀ ਪਾਤਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਵਾਮੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਮਹਾਭਾਰਭੂਤਾਮਰਾਰਾਤਿਯੂਥਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪੂਤਨਾਦੀਨ੍ਨਿਹॄਨ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਬਣੇ, ਪੂਤਨਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਗਰੋਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਦਧ੍ਨਾ ਗੁਡੇਨ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸ਼ਤਂ ਜਪੇਤ੍
ਦਹੀਂ ਤੇ ਗੁੜ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣੈਃ ਸੁਰਵृਨ੍ਦੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਮ੍
ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਰਿਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਉਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਚ੍ਛਦਾਪੀਡਮਬ੍ਜਾਯਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਲਸਞ੍ਚਿਲ੍ਲਿਕਂ ਪੂਰ੍ਣਚਦ੍ਰਾਨਨਂ ਚ
ਉਹ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਗਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਦਾਰ ਹੈ।
ਸੁਕਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਾਭਾਂਬਰਂ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਂ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਤ੍ਤਾਨੁਲੇਪਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਰਿਲੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਮਕ ਗਹਣੇ, ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਤਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਤਥੈਵੇਪ੍ਸਿਤਦਾਨਦਕ੍ਸ਼ਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਰ੍ਚਯੇਨ੍ਨਨ੍ਦਜਮਿਨ੍ਦਿਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਛਿਤ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਪੂਪਪਾਯਸਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵੈਦ੍ਯਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਯੇਤ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਪੂਪਾ, ਖੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਵਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਿਸ਼ੇਦਾਚਮਨਂ ਤਤਃ
ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦੀ ਰਸਮ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਹ੍ਨੋ ਮਧ੍ਯੇ ਯਜੇਦੇਵਂ ਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਵੈष੍ਣਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਉਹ ਜੇਕਰ ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮੇਧਾਯੁਃਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਉਹ ਬੁੱਧੀ, ਉਮਰ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਨਿਸ਼ਿ ਵੇਤ੍ਯਤ੍ਰ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਰਸਮ ਸ਼ਾਮ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਭਯੀਮੁਭਯੇਨੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਪਰੇ ਜਗੁਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅष੍ਟਸਾਹਸ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤੈਰ੍ਭਵਨੈਰੁਪਮਣ੍ਡਿਤੇ
ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ—
ਸਰੋਭਿਰ੍ਨੀਲਾਂਭੋਭਿਃ ਪਰੀਤੇ ਭਵਨੋਤ੍ਤਮੇ
ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ—
ਹੇਮਾਂਭੋਜਾਸਨਾਸੀਨਂ ਕृष੍ਣਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਮੁਨਿਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਂ ਧਾਮ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਂ ਪਰਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਹ ਰਿਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਚ, ਅਟੱਲ ਨਿਵਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਕੁਨ੍ਤਲਸਂਭਿਨ੍ਨਕਿਰੀਟਵਨਮਾਲਿਨਮ੍
ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਤਾਜ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਵਕ੍ਸ਼ਸਂ ਭ੍ਰਾਜਤ੍ਕੌਸ੍ਤੁਭਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, 'ਕੌਸਤੁਭ' ਰਤਨ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕਕਟਿਸੂਤ੍ਰੈਰਲਙ੍ਕृਤਮ੍
ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਦ੍ਮਰਾਜਦ੍ਭੁਜਚਤੁष੍ਟਯਮ੍
ਚਾਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਸੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਕਮਲ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮਹਿषੀਭਿਸ੍ਤੁ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੀਜੇ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਂ ਚ ਸ਼ੈਨੇਯਂ ਦਿਕ੍ਸ਼੍ਵਗ੍ਰੇ ਵਿਨਤਾਸੁਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਤੇ ਸ਼ੈਨੇਯਾ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਯਸਂ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਖੀਰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਪੇਦष੍ਟਸ਼ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਭਾਵਯਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਵਾਰੀ ਜਪੇ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।
ਆਸਨਾਦਰ੍ਘ੍ਯਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਨਮੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਆਸਨ ਤੋਂ ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੱਕ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਯਜੇਦ੍ਰਾਸਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਗੋਪੀਮਣ੍ਡਲਮਧ੍ਯਗਮ੍
ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤਯ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।