ਸ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਾਨ੍ਪੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮਾਯਾਤਿ ਚੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਧ੍ਵਰਸ੍ਥਾਨਂ ਹੁਤਵਹ੍ਨਿਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਵਾਮਨਂ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਵਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮਾਤ੍ਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਨਯਨੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹ੍ਯਨਾਯਾਸੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਤਦਦ੍ਯ ਸਫਲਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਸਾਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਹੁਤ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਰਿਪਦਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਾ ਨਗਰਂ ਚਾਪਿ ਧਨਂ ਵਾ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇੱਕ ਪਿੰਡ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਾਂ ਧਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਆਸਨ੍ਨਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਜਨਮਨ੍ਨਿਵਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਤਕਰੀਬਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ।
ਸਰ੍ਵਸਂਗਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥੈਃ ਸਾਧ੍ਯਤੇਵਦ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਦੈਤ੍ਯ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਵਦ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤ; ਦੱਸ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਸ੍ਵਰੁਪਾਣਾਂ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਧਨੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰਤ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਭਿਨ੍ਨਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋ ਦਾਤਾ ਦੀਯਤੇ ਚ ਕਿਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਆਪ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਥੇ ਦਾਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਤਦਾਜ੍ਞਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਭਨ੍ਤੇ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹੀਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤੁ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਦਿੰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਾਨ੍ਪੋਤਿ ਭੂਮਿਦੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਤਿਦਾਨਂ ਤੁ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਾਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੋ।
ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਾਂ ਮਹੀਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਦਸ ਹੱਥਾਂ ਜਿਤਨੀ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਮਿਦਾਨਸਮਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮੋ ऽਬ੍ਦਸ਼ਤੈਰਹਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਪੂਣ ਫਲ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਲ੍ਪਾਮਪਿ ਮਹੀਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਃ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪृਥ੍ਵੀ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ਯੇਨ ਸ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।