ਜਗਜ੍ਜਾਡ੍ਯਵਿਧ੍ਵਂਸਨੋਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਕੀਰ੍ਤਿਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਮੰਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇ।
ਲਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵਾਚਾਂ ਵਿਦੂਰੇ ਸ ਵੈ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲਤ੍ਰਯਾਤ੍ਮਾ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੋਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ—ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ।
ਸ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਨੋ ਵਿਭੂਤ੍ਯੇਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮੋ ऽਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ; ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਮੁਨੀਨੇਤਾਨਾਨਯਸ੍ਵ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।'
ਮੁਨੀਨ੍ਸਾਂਤ੍ਵਯ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪੋਲੋਕਾਦ੍ਭੂਮਿਲੋਕਂ ਮੁਨਯੋ ਮੁਕ੍ਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਪੋ ਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ।
ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਕਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨੂਰ੍ਦ੍ਧਰੇਤਸਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਨੋ ਰਹਃਸ੍ਥਲੇ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ।
ਕਥਮਙ੍ਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਨੋ ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ
ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਉਠਿਆ?
ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸੁਰਸਂਗਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ ਏਵਾਙ੍ਗਾਰ ਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਿਪਾਸੁਰਪਿਬਦ੍ਵਿਭੋਃ
ਉਹ ਹੀ, ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵੀਰੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਕਪੇਰ੍ਲਿਙ੍ਗੇ ਪੀਠਾਭਾਵਾਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕੰਮ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਪੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਦਾ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤਾਯਾਂ ਤੁ ਪੂਜਾਯਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਜਦ ਪੂਜਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ,
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮਥਾਭ੍ਯਾਹ ਵੀਣਾ ਮੇ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਣਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'
ਮਮਾਪੀष੍ਟੇਹਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ ਵੀਣੇਤ੍ਯਾਹ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਪੀਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਵੀ ਵੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੰਧਰਵ।'
ਤਦਾ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਪਾਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਫਿਰ, ਮੋਠੀ ਦੇ ਘੁੰਮਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਨੁਮਾਨ੍ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਗਾਯਨ੍ਪ੍ਰਾਗਾਚ੍ਛਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਬृਹਤੀਕੁਸੁਮੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ ਦੇਵਪਾਦਾਵਪੂਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਤੀ ਪੌਦੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਨृਪਾਣਾਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ऽਪਿ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੈਤਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹਨ।
ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਤ੍ਵਂ ਬਲੋਨ੍ਨਤਿਮ੍
ਉਹ ਲੰਘਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਨੁਮਾਨ੍ਹਰ੍षਮਾਗਗਤਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਨੂਮਾਨ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸ਼ਿਵਾਂਸ਼ਃ ਸਂਭਾਵਯਾਮਾਸ ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਹੇਸ਼ੇਨਾਹਮਪ੍ਯੇਨਂ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਮਵੈਮਿ ਚ
ਮੈਂ ਵੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਮਸਤਕ ਵਾਲਾ ਮਾਨਦਾ ਹਾਂ।
ਬੁਦ੍ਧੌ ਨ੍ਯਾਯੇ ਚ ਵੈ ਧੈਰ੍ਯੇ ਤਾਦृਗਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬੁੱਧੀ, ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।