ਦਗ੍ਧੁਕਾਮੋ ऽਖਿਲਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਤਾਪਵਾਨ੍
ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਤਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਲਲਾਟਨੇਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਚਾਨਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਖ ਨਾਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਂਦਗ੍ਧੁਮੁਦ੍ਯਤੋ ऽਭੂਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ।
ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਧੀਸ਼ਾਯ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ,ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾਯਾਰ੍ਤਿਹॄਨ੍ਤ੍ਰੇਂऽਤਕਰ੍ਤ੍ਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ—
ਨਮੋ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਯ ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਿਯਾਯ ਨਮਃ ਪਾਕਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਮਖੇਸ਼ਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਬਿਨ੍ਦੁਵਰ੍षਾਪਨਾਯ ਤ੍ਰਯੀਮੂਰ੍ਤਯੇ ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਨਾਥ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼ਿਵਘ੍ਨਾਯ ਵੀਰਾਯ ਭੂਯਾਤ੍ਸਦਾ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਕੇਜ੍ਯਃ
ਸ਼ਿਵ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ।
ਜਗਜ੍ਜਾਡ੍ਯਵਿਧ੍ਵਂਸਨੋਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਕੀਰ੍ਤਿਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਮੰਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇ।
ਲਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵਾਚਾਂ ਵਿਦੂਰੇ ਸ ਵੈ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲਤ੍ਰਯਾਤ੍ਮਾ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੋਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ—ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ।
ਸ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਨੋ ਵਿਭੂਤ੍ਯੇਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮੋ ऽਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ; ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਮੁਨੀਨੇਤਾਨਾਨਯਸ੍ਵ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।'
ਮੁਨੀਨ੍ਸਾਂਤ੍ਵਯ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪੋਲੋਕਾਦ੍ਭੂਮਿਲੋਕਂ ਮੁਨਯੋ ਮੁਕ੍ਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਪੋ ਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ।
ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਕਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨੂਰ੍ਦ੍ਧਰੇਤਸਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਨੋ ਰਹਃਸ੍ਥਲੇ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ।
ਕਥਮਙ੍ਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਨੋ ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ
ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਉਠਿਆ?
ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸੁਰਸਂਗਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ ਏਵਾਙ੍ਗਾਰ ਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਪਿਪਾਸੁਰਪਿਬਦ੍ਵਿਭੋਃ
ਉਹ ਹੀ, ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵੀਰੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਕਪੇਰ੍ਲਿਙ੍ਗੇ ਪੀਠਾਭਾਵਾਦਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਵੀਰ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਕੰਮ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਪੀਠ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਪੇਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤੁਂ ਮਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਬਾਂਦਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਕੀਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਃ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਦਾ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।
ਤਾਂਬੂਲਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਤਾਂਬੂਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਪ੍ਤਾਯਾਂ ਤੁ ਪੂਜਾਯਾਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਜਦ ਪੂਜਾ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਈ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ,
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਮਥਾਭ੍ਯਾਹ ਵੀਣਾ ਮੇ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਵੀਣਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'