ਸ਼ਿਰਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਗਤਂ ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤੁਂ ਦੇਵਮਾਦਾਯ ਕਰਸਂਪੁਟੇ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥੋਹੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।
ਲਿਙ੍ਗਮਾਤ੍ਰਂ ਕਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਯਦੇਤਤ੍ਪੀਠਰਹਿਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ, ਪੀਠ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਪਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਯਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਾਂਗਾ,' ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਨ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਥ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਮਹੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਤਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ—
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਭਦ੍ਰ ਰੁਦਿਤੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਰੋਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸੋ।
ਪੀਠਹੀਨਮਿਦਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
ਇਹ ਲਿੰਗ ਬਿਨਾ ਪੀਠ ਦੇ ਹੈ, ਵੇਖੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ।
ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕੁਰੁ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪੀਠਂ ਚਾਤ੍ਰਾਗਤਂ ਨ ਵਾ
ਵੇਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦਿਖਾਓ ਤੇ ਇੱਥੇ ਪੀਠ ਆਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮੋ ऽਖਿਲਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਤਾਪਵਾਨ੍
ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਤਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਲਲਾਟਨੇਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਚਾਨਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਖ ਨਾਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਂਦਗ੍ਧੁਮੁਦ੍ਯਤੋ ऽਭੂਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ।
ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਧੀਸ਼ਾਯ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ,ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾਯਾਰ੍ਤਿਹॄਨ੍ਤ੍ਰੇਂऽਤਕਰ੍ਤ੍ਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ—
ਨਮੋ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਯ ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਿਯਾਯ ਨਮਃ ਪਾਕਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਮਖੇਸ਼ਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਬਿਨ੍ਦੁਵਰ੍षਾਪਨਾਯ ਤ੍ਰਯੀਮੂਰ੍ਤਯੇ ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਨਾਥ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼ਿਵਘ੍ਨਾਯ ਵੀਰਾਯ ਭੂਯਾਤ੍ਸਦਾ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਕੇਜ੍ਯਃ
ਸ਼ਿਵ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ।
ਜਗਜ੍ਜਾਡ੍ਯਵਿਧ੍ਵਂਸਨੋਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਃ ਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ ਕੀਰ੍ਤਿਃ
ਜਗਤ ਦੀ ਮੰਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਰਹੇ।
ਲਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵਾਚਾਂ ਵਿਦੂਰੇ ਸ ਵੈ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਾਲਤ੍ਰਯਾਤ੍ਮਾ
ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਬੋਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ—ਉਹ ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ।
ਸ ਵੈ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਨੋ ਵਿਭੂਤ੍ਯੇਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮੋ ऽਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਵਧਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੇ; ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਹ ਮੁਨੀਨੇਤਾਨਾਨਯਸ੍ਵ ਮਦਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।'
ਮੁਨੀਨ੍ਸਾਂਤ੍ਵਯ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਪੋਲੋਕਾਦ੍ਭੂਮਿਲੋਕਂ ਮੁਨਯੋ ਮੁਕ੍ਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤਪੋ ਲੋਕ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਏ।
ਦੇਵ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਲੋਕਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਦੇ ਢੇਰ ਦਿਸ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨੂਰ੍ਦ੍ਧਰੇਤਸਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੁਨਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਨੋ ਰਹਃਸ੍ਥਲੇ
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਓ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ।
ਕਥਮਙ੍ਗਾਰਵृष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਨੋ ਵਾ ਮਹਾਧ੍ਵਨਿਃ
ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਉਠਿਆ?