ਏਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੁਦੁਕ੍ਤਂ ਪੂਜਨਂ ਮਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਆਰਾਧਨਂ ਯਥਾਲਿਙ੍ਗੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਆਰਾਧਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪੂਜਨਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰਸਸ੍ਤੀਰਮਾਗਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਮ੍
ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦੌ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦੇਵਵੇਦ੍ਯਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਂ ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਲ੍ਕਧ੍ਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਾਸ ਰੋਕ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭੇਟ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਰ੍ਯਨਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਕਪਿਃ
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਗਤਂ ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤੁਂ ਦੇਵਮਾਦਾਯ ਕਰਸਂਪੁਟੇ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥੋਹੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।
ਲਿਙ੍ਗਮਾਤ੍ਰਂ ਕਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਯਦੇਤਤ੍ਪੀਠਰਹਿਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ, ਪੀਠ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਪਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਯਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਾਂਗਾ,' ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਨ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਥ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਮਹੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਤਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ—
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਭਦ੍ਰ ਰੁਦਿਤੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਰੋਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸੋ।
ਪੀਠਹੀਨਮਿਦਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
ਇਹ ਲਿੰਗ ਬਿਨਾ ਪੀਠ ਦੇ ਹੈ, ਵੇਖੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ।
ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕੁਰੁ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪੀਠਂ ਚਾਤ੍ਰਾਗਤਂ ਨ ਵਾ
ਵੇਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦਿਖਾਓ ਤੇ ਇੱਥੇ ਪੀਠ ਆਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮੋ ऽਖਿਲਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਤਾਪਵਾਨ੍
ਵੀਰਭਦਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਰੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ, ਸੱਤ ਤਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਲਲਾਟਨੇਤ੍ਰਸਂਭੂਤਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਚਾਨਲਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮੱਥੇ ਦੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਖ ਨਾਲ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਂਦਗ੍ਧੁਮੁਦ੍ਯਤੋ ऽਭੂਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤਪ ਤੇ ਸਚ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗੌਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮਾਗਤਾਃ
ਜੋ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ।
ਅਸ੍ਤੁਵਨ੍ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਵੇਦਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ
ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਧੀਸ਼ਾਯ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ,ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਿਯਾਯਾਰ੍ਤਿਹॄਨ੍ਤ੍ਰੇਂऽਤਕਰ੍ਤ੍ਰੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਨਾਸਕ—
ਨਮੋ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਯ ਭਕ੍ਤਪ੍ਰਿਯਾਯ ਨਮਃ ਪਾਕਭੋਕ੍ਤ੍ਰੇ ਮਖੇਸ਼ਾਯ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਵੇਦ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਬਿਨ੍ਦੁਵਰ੍षਾਪਨਾਯ ਤ੍ਰਯੀਮੂਰ੍ਤਯੇ ਕਾਲਕਾਲਾਯ ਨਾਥ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ਼ਿਵਘ੍ਨਾਯ ਵੀਰਾਯ ਭੂਯਾਤ੍ਸਦਾ ਨਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥਕੇਜ੍ਯਃ
ਸ਼ਿਵ, ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੋ।