ਵਿਭੂष੍ਯ ਭੂषਣੈਰ੍ਦੇਵਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨ੍ਹਾਉਣਾ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੋਪਵੀਤਂ ਚ ਗਨ੍ਧਦ੍ਰਵ੍ਯਕਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਕਪੜਾ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ।
ਤੂष੍ਣੀਮਥੋਪਚਾਰਂ ਵਾ ਕਾਲੀਯਂ ਪੁष੍ਪਮੇਵ ਚ
ਫਿਰ ਚੁੱਪਚਾਪ, ਜਾਂ ਉਪਚਾਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਫੁੱਲ ਨਾਲ।
ਅਨੇਕਦ੍ਰਵ੍ਯਧੂਪਂ ਚ ਗੁਗ੍ਗੁਲਂ ਕੇਵਲਂ ਤਥਾ
ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਧੂਪ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਗੁਗਲ ਨਾਲ।
ਧੂਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਪਿਲਾਘृਤਦੀਪਕਾਨ੍
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦੇ ਘੀ ਦੇ ਦੀਏ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਮੁਪਪਨ੍ਨਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਚਿਤ ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰੌ ਪੂਜੈਵਂ ਹਿ ਸਮਾਪ੍ਯਤੇ
ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਜਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗੀਤਿਰ੍ਵਾਦ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਨृਤ੍ਯਂ ਹਾਸੋਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ
ਗੀਤ, ਵਾਦਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਠ, ਨਾਚ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਨਂ ਚੋਦ੍ਰਸਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚੋਪਚਾਰਕਮ੍
ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਪੰਜ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਪਵੀਤ ਚ ਕੈਕਰ੍ਯਂ षੋਡਸ਼ਾਨੁਪਚਾਰਕਾਨ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਸੋਲਾਂ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੁਦੁਕ੍ਤਂ ਪੂਜਨਂ ਮਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਆਰਾਧਨਂ ਯਥਾਲਿਙ੍ਗੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਆਰਾਧਨਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਤੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਕਰੋਮਿ ਪੁਰਾ ਦੇਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪੂਜਨਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸਰਸਸ੍ਤੀਰਮਾਗਤ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਕਤਵੇਦਿਕਾਮ੍
ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੇਤ ਨਾਲ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦੌ ਹਸ੍ਤੌ ਚ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦੇਵਵੇਦ੍ਯਾਮਥੋ ਚਕ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਂ ਚ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਵੇਦਿਕਾ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਯਮ੍ਯ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੁਲ੍ਕਧ੍ਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਸਾਸ ਰੋਕ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਭੇਟ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਰ੍ਯਨਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਵਾਨ੍ਕਪਿਃ
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਿਰਃ ਕਮਣ੍ਡਲੁਗਤਂ ਨਿਧਾਯਾਗ੍ਨਿਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਪਯਿਤੁਂ ਦੇਵਮਾਦਾਯ ਕਰਸਂਪੁਟੇ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥੋਹੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।
ਲਿਙ੍ਗਮਾਤ੍ਰਂ ਕਰਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਲਿੰਗ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਯਦੇਤਤ੍ਪੀਠਰਹਿਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਙ੍ਗਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ, ਪੀਠ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜਪਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦਾਯਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਾਂਗਾ,' ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਤੁ ਨ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ऽਥ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਮਹੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਤਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ—
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਭਦ੍ਰ ਰੁਦਿਤੇ ਕਾਰਣਂ ਵਦ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਰੋ ਰਹੇ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਰੋਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸੋ।
ਪੀਠਹੀਨਮਿਦਂ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਪਾਪਸਂਚਯਮ੍
ਇਹ ਲਿੰਗ ਬਿਨਾ ਪੀਠ ਦੇ ਹੈ, ਵੇਖੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ।
ਯਦਿ ਨਾਯਾਤਿ ਪੀਠਂ ਤੇ ਲਿਙ੍ਗੇ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕੁਰੁ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਪੀਠ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਮੇ ਲਿਙ੍ਗਂ ਪੀਠਂ ਚਾਤ੍ਰਾਗਤਂ ਨ ਵਾ
ਵੇਖੋ, ਮੈਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦਿਖਾਓ ਤੇ ਇੱਥੇ ਪੀਠ ਆਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ।