ਸ੍ਵਸਾਰਮਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਖਲਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਮਨਰੁਪੇਣ ਹ੍ਯਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਤਾਂ ਗਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਮਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਣ੍ਡਿਤ
ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਸੁਣ, ਵਿਦਵਾਨ।
ਪਰਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬੁਧ੍ਦਿਃ ਪ੍ਰਲਯਙ੍ਕਰੀ
ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਔਰਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਹਿਤਕृਤਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ, ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਦਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਮਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਵਰਮ੍
ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਕਿਹੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ ਚੇਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਵਿਰ੍ਭੋਗੀ ਮਤ੍ਤਃ ਕੋ ऽਭ੍ਯਧਿਕੋ ਭੁਵੀ
ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦੇਵ ਪਰਮਂ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਵੇਦ੍ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਦਹਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਪਾਵਕਃ
ਚਾਹੇ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਾਨ੍ਪੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮਾਯਾਤਿ ਚੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਧ੍ਵਰਸ੍ਥਾਨਂ ਹੁਤਵਹ੍ਨਿਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਵਾਮਨਂ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਵਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮਾਤ੍ਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਨਯਨੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹ੍ਯਨਾਯਾਸੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਤਦਦ੍ਯ ਸਫਲਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਸਾਹਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਮਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਹੁਤ ਉਤਸਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਦੇਹਿ ਮੇ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਭੂਮਿਂ ਤ੍ਰਿਪਦਸਂਮਿਤਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ।
ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਾ ਨਗਰਂ ਚਾਪਿ ਧਨਂ ਵਾ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇੱਕ ਪਿੰਡ, ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਾਂ ਧਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ?
ਆਸਨ੍ਨਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਜਨਮਨ੍ਨਿਵਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਤਕਰੀਬਨ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰਾਗ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ।
ਸਰ੍ਵਸਂਗਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥੈਃ ਸਾਧ੍ਯਤੇਵਦ
ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਮਯਿ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਦੈਤ੍ਯ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਵਦ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੇ ਦੈਤ; ਦੱਸ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦਸ੍ਵਰੁਪਾਣਾਂ ਕਿਮਨ੍ਯੈਃ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਧਨੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰਤ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਭਿਨ੍ਨਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋ ਦਾਤਾ ਦੀਯਤੇ ਚ ਕਿਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਆਪ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਥੇ ਦਾਤਾ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?