ਕਿਮਿਦਂ ਦੇਵਿ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਨ੍ਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ?' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਾਯਮਭੂਤ੍ਕਿਲ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋ ਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਙ੍ਕਣੌ
ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।
ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
ਵੱਡਾ ਬੈਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਗੋਤ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿਕੋਪਨਃ
ਜਦੋਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਣਾ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਾਤ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ ਮਹਿਲਾ, ਤੇਰੀ ਅਸੰਯਮਤਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਹਰਿਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਰੋ ਗਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਨ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋ ऽਭਵਦ੍ਧ੍ਵਰਿਃ
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਥਯਾਮਿ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਂ ਮਮ ਪੂਜਾਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੂਜਨ ਤਥਾ
ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ?
ਵੇਪਮਾਨਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗ ਸ੍ਤੋਤੁਮੇਵਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਯੋਰਿਨੇ ਯੋਗਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਯੋਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੁਭृਙ੍ਗਰਾਜਧਤ੍ਤੂਰਦ੍ਰੋਣਪੁष੍ਪਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤੇ
ਧੱਤੂਰਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੰਭੀਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਭੂਯ ਏਵ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਫਿਰ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਾਕ-ਚਤੁਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਦਿਵਾ ਸਂਪਾਦਿਤੈਸ੍ਤੈਯੈਃ ਪੁष੍ਪਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਤਾਦृਸ਼ੈਃ
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾਯਙ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਅਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਸ਼ਾਮ ਆਉਣ ਤੇ, ਸਿਰ ਨਾ ਧੋ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਭਸ੍ਮ ਸਮਾਦਾਯ ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਭਸਮ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਾ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ,
ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਨਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿਪਾਤਯੇਤ੍
ਸਭ ਗਿਆਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਈਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਸਿਮਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਅਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ऽਥ ਘੋਰੇਭ੍ਯੋ ਭਸ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
‘ਅਘੋਰਭਯੋ’ ਤੇ ‘ਘੋਰਭਯੋ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਰਾਖ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਓ।
ਸਦ੍ਯੋਜਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦਥ ਪਾਦਯੋਃ
ਸਦਿਓਜਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਖ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਤ੍ਰੈਵਰ੍ਣਿਕਾਨਾਮੁਦਿਤऋ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਵਿਧਿਰੁਤ੍ਤਮਃ
ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਤਿ ਪਦਮੁਞ੍ਚਾਰ੍ਯ ਭਸ੍ਮ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ
‘ਸ਼ਿਵ’ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਰਾਖ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।