ਆਹੂਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮੀਸ਼ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਹ ਨ ਚ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਭਰ੍ਤ੍ਤ੍ਰਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਤੀ ਦੀ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਪਤਨੀ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਕੇਸ਼ਪ੍ਰਸਾਧਨੇ ਦੇਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਸ਼ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚਰਮਸਂਲਗ੍ਨ ਕੇਸ਼ਪੁष੍ਪਾਦਿਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਸਾਫ ਕੀਤੇ।
ਤਦਾ ਕਿਮੁਤ੍ਤਰਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਾਦਿਵਨ੍ਦਿਤ
ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਹਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਤਾਂ ਕਰੇਣਾਕृष੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
ਵਿਭਜ੍ਯ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪ੍ਰਸਸਾਰ ਨਖੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ, ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਧਂਮਿਲ੍ਲਮਕਰੋਦਥ ਮਾਲਾਂ ਕਰਾਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੋਟੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ।
ਕਲ੍ਪਪ੍ਰਸੂਨਮਾਲਾਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ।
ਅਥਾਂਸਪृष੍ਠ ਸਂਲਗ੍ਨਮਾਰ੍ਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਿੱਠ ਨਾਲ ਲੱਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸਾਫ ਕੀਤੀ।
ਕਿਮਿਦਂ ਦੇਵਿ ਚੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੀਵੀਬਨ੍ਧਂ ਚਕਾਰ ਹ
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ?' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਵੀ ਬੰਨ੍ਹੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਨਨ੍ਦਿਨੀ
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਾਯਮਭੂਤ੍ਕਿਲ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਗਭਗ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋ ਵਿਭੂषਿਤਂ ਦੇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਯ ਮਾਲਯਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਵਿषੌ ਤਵ ਕਙ੍ਕਣੌ
ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਗਣ ਹਨ।
ਮਹੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਹਨਂ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚਾਜ੍ਞਾਤਮੇਵ ਚ
ਵੱਡਾ ਬੈਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹਨ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਗੋਤ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤੀਂ ਗਿਰਿਜਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਾਹਾਤਿਕੋਪਨਃ
ਜਦੋਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਣਾ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਵ ਨੂਨਮਸਂਯਮਾਤ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ ਮਹਿਲਾ, ਤੇਰੀ ਅਸੰਯਮਤਾ ਕਰਕੇ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਹਰਿਸ਼੍ਛੇਤ੍ਤੁਂ ਸ਼ਿਰੋ ਗਤਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਮ ਨ ਚਾਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬੋਲ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋ ऽਭਵਦ੍ਧ੍ਵਰਿਃ
‘ਓਮ’ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਥਯਾਮਿ ਵਿਨਿष੍ਕਾਮਂ ਮਮ ਪੂਜਾਵ੍ਰਤਂ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਝੀਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੋ ਗੁਰੁਃ ਕਸ਼੍ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਪੂਜਨ ਤਥਾ
ਤੇਰਾ ਗੁਰੂ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮੰਤ੍ਰ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ?
ਵੇਪਮਾਨਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗ ਸ੍ਤੋਤੁਮੇਵਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਯੋਰਿਨੇ ਯੋਗਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਨਮਃ
ਯੋਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਅੱਠ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸੁਭृਙ੍ਗਰਾਜਧਤ੍ਤੂਰਦ੍ਰੋਣਪੁष੍ਪਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤੇ
ਧੱਤੂਰਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਭੰਭੀਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਭੂਯ ਏਵ ਨਮੋਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।