ਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯਾਥ ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੌਤਮੇ
ਫਿਰ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਕਪੇ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਮ ਖਣ੍ਡਕਾਨ੍
ਹਨੁਮਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਨ ਲਓ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।
ਅਨੇਕਫਲਭੋਕ੍ਤृਆਤ੍ਵਾਦ੍ਵਾਨਰਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਕਈ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਮृਤਂ ਵਿषਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਯਾਦ੍ਧ੍ਵਰ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਮ ਦੇਹਿ ਸੁਖਣ੍ਡਕਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਨ ਲਓ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।
ਤਤਤਃ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਖਣ੍ਡਾਨ੍ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵੇ ਤੁ ਕृਤਤਾਂਬੂਲੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਨ੍ਦਰਾਚਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਾਰਵਤੀ—
ਦੇਵਪਾਦੌ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਨਮ੍ਰਵਦਨਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕੀ, ਤੇ ਨਿਮਰ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਬੈਠਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਦੇਨੋ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਨ ਬਭਾषੇ ऽਪ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਾਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਉਹ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਥੋਵਾਚ ਸ਼ਿਵਾ ਤਂ ਚਗੌਤਮ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਗੌਤਮ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਕृਤਕृਤ੍ਯੋ ਭਵੇਯਂ ਵੈ ਭੁਕ੍ਤਾਯਾਂ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਤ੍ਵਯਿ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਏਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਸਮਝਾਂਗਾ।'
ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਨੁਮਤੇਨ ਵੈ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਖਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।'
ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ।
ਸਹਾਨੁ ਚਰਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰਾਭਿਰ੍ਹਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਂਧ੍ਯੋਪਾਸ੍ਤਿਮਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯੇ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਮੈਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ।'
ਸਂਧ੍ਯਾਵਦਨਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਃ
ਜੋ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥੋਤ੍ਤਰਮੁਖਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ੍ਯਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਹ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰ ਕੇ ਨਿਆਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਮਸ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਸਮਰ੍ਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਰਚਿਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਾਮੇਵੈਕਮੁਪਾਸਿਤੇ
ਸਭ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਿਆ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਰ
ਹੇ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਕਿਨ੍ਤੁ ਨਾਸ੍ਤਿਕਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਿਦਂ ਮਯਾ
'ਪਰ ਇਹ ਮੈਂ ਨਾਸਤਿਕ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕੋਪਕਾਰਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ
'ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ।'
ਅਥ ਤੇ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।
ਦੇਵੋ ਹਨੂਮਤਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰ
ਦੇਵਤਾ, ਹਨੂਮਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਾ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਹਨੁਮਤ੍ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਦੇਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਗਤੋ ਹਰਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ।
ਗਾਯਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਚ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤੁਂਬੁਰੁਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥਾ
ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ।