ਯਜ੍ਞਰੁਪ ਯਜਦ੍ਰੂਪ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਂ ਤ੍ਵਾਂ ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ਕਲ, ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹਾਂ।
ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਹਰ੍षਂ ਵਰ੍ਧ੍ਦਯਨ੍ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਸਃ
ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੋਲਿਆ।
ਅਚਿਰਾਤ੍ਸਾਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਖਿਲਂ ਤ੍ਵਨ੍ਮਨੋਰਥਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨ੍ਮਨ੍ਯਪਿ ਤਥਾ ਸਾਦਯਾਮ੍ਯੁਤ੍ਤਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਆਰੇਭੇ ਗੁਰੁਣਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਾਵਿ ਰਾਹੀਂ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ,
ਹਵਿਃ ਸ੍ਵੀਕਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ,
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਾਤਾਪਿਤਰੌ ਸ ਬਟੁਰ੍ਵਾਮਨੋ ਯਯੌ
ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਮਨ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਵਿਰ੍ਭੋਕ੍ਤੁਮਿਵਾਯਾਤੋ ਬਲੇਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਆਪ ਬਲੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਖਾਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸਦਾ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਮੁਦ੍ਯਯੁਃ ਸਭ੍ਯਸਂਯੁਤਾਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕ ਸਭਾ ਸਮੇਤ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਸ੍ਵਸਾਰਮਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਖਲਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਾਮਨਰੁਪੇਣ ਹ੍ਯਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਤਾਂ ਗਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਮਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਣ੍ਡਿਤ
ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਸੁਣ, ਵਿਦਵਾਨ।
ਪਰਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬੁਧ੍ਦਿਃ ਪ੍ਰਲਯਙ੍ਕਰੀ
ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਔਰਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਹਿਤਕृਤਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇ, ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਦਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਿਮਸ੍ਮਾਦਧਿਕਂ ਵਰਮ੍
ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਕਿਹੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸ ਚੇਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਵਿਰ੍ਭੋਗੀ ਮਤ੍ਤਃ ਕੋ ऽਭ੍ਯਧਿਕੋ ਭੁਵੀ
ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਹਵਨ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਦੇਵ ਪਰਮਂ ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯਰ੍ਚਿਤਸ਼੍ਵੇਦ੍ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਚ੍ਛਯਾਪਿ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਦਹਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਪਾਵਕਃ
ਚਾਹੇ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਅੱਗ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾੜਦੀ ਹੈ।
ਸ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਾਨ੍ਪੋਤਿ ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਿਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮਾਯਾਤਿ ਚੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਧ੍ਵਰਸ੍ਥਾਨਂ ਹੁਤਵਹ੍ਨਿਮਨੋਰਮਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਵਾਮਨਂ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਕੁਟੁਂਬੋ ਵਹਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮਾਤ੍ਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ।
ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਾਸ਼੍ਰੁਨਯਨੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਦਾਗਮਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਹ੍ਯਨਾਯਾਸੋ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋ ਗਿਆ।