ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਸਂषੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।
ਤ੍ਵਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤਵੈਵ ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਹ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਕਲਂ ਕੂਪ ਏਵ ਵਿਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਬਾਣਲਿਙ੍ਗੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਬਾਣ ਦੇ ਸਵੈ-ਭਾਵੀ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲੇਯਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਵੈਰਸ੍ਯਂ ਕਥਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਹੁਣ ਭੋਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਸੌ ਜਲਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਲ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰੀ।
ਤਡਾਗਤੋਯੈਃ ਕਤਬੀਜਘਰ੍षਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੌਧਿਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰਕਾਨਪੂਰਯਤ੍
ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ।
ਯਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਾਰਿਵਸਨੇਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਤਞ੍ਚਨ੍ਦ੍ਪ੍ਰਨ੍ਥਿਮਥੋ ਨਿਧਾਯ ਬਕੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਟਲਮ੍
ਰਾਤ ਭਰ ਰੱਖੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਪਾਟਲ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਮृਦੁਤਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਖਣ੍ਡੇਨਾਵੇष੍ਟੇਤ੍ਸृਣਿਕਮੁਖਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਛਣਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਮਨ੍ਦਵਾਤਸਮੋਪੇਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵ੍ਯਜਨਵੀਜੇਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਬਰੀਕ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦਾ।
ਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ ਸ੍ਵਾਯਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ऽਥਵਾ ਨृਪਾਃ
ਉਥੇ, ਪੁਰਖ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਮਧੁਰ੍ਪਿਗਮਨਿਰ੍ਯਾਸਮਸਾਂਦ੍ਰਮਗੁਰੂਦ੍ਭਵਮ੍
ਮਿੱਠਾ, ਗਾੜ੍ਹਾ, ਰਸਦਾਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ।
ਮਸ੍ਤਕੇ ਜਾਪਕਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਗਨ੍ਧਵਿਲੇਪਨਮ੍
ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਓ।
ਏਵਮੇਵਾਰ੍ਚਿਤਾ ਨਾਰ੍ਯ ਆਪ੍ਤਕੁਙ੍ਕੁਮਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਾਦृਗ੍ਵਨਿਤਾਭਿਰ੍ਵਾ ਨਰੈਰ੍ਵਾ ਦਾਪਯੇਜ੍ਜਲਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾਮਕਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਜਾਂ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਰਤਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਏਵਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਹਸ੍ਤੇषੁ ਗਨ੍ਧੋਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਪਾਣਿषੁ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਥ ਨੀਚਸਮਾਸੀਨਾਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕੋਣਾਨ੍ਵਰ੍ਤੁਲਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਾਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਕृਸ਼ਾਨਪਿ
ਗੋਲ, ਕੋਣਦਾਰ, ਮੋਟੇ, ਪਤਲੇ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੀ,
ਚੂਰ੍ਣਂ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯਾਥ ਨਿਵੇਦਯਤਿ ਗੌਤਮੇ
ਫਿਰ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਚੂਰਨ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਕਪੇ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮਮ ਖਣ੍ਡਕਾਨ੍
ਹਨੁਮਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਨ ਲਓ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।
ਅਨੇਕਫਲਭੋਕ੍ਤृਆਤ੍ਵਾਦ੍ਵਾਨਰਸ੍ਤੁ ਕਥਂ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਕਈ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ ਕਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਖਿਲਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਨ੍ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦਮृਤਂ ਵਿषਮ੍
ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਵਿਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਯਾਦ੍ਧ੍ਵਰ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਗृਹਾਣ ਤਾਂਬੂਲਂ ਮਮ ਦੇਹਿ ਸੁਖਣ੍ਡਕਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਨ ਲਓ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੇ ਟੁਕੜੇ ਦੇਵੋ।
ਤਤਤਃ ਪਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਖਣ੍ਡਾਨ੍ਸਮਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਪੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਦੇਵੇ ਤੁ ਕृਤਤਾਂਬੂਲੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਨ੍ਦਰਾਚਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਾਰਵਤੀ—
ਦੇਵਪਾਦੌ ਤਤੋ ਨਤ੍ਵਾ ਵਿਨਮ੍ਰਵਦਨਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕੀ, ਤੇ ਨਿਮਰ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਅਪਰਾਧਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਗਲਤੀ ਕਰ ਬੈਠਾ।