ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਗਨ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਙ੍ਗਦੈਃ ਕਙ੍ਕਣਕਾਙ੍ਗੁਲੀਯੈਃ
ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਨਾਲ,
ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਸ੍ਥਾਨ੍ਨਂ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਪਕ੍ਵਂ ਪਾਕਜਾਤਂ ਚ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਯਚ੍ਛਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਸੁਕਨ੍ਦਾਨਾਂ ਸ਼ਾਕਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਸੌ ਸੌ ਮਿੱਠੇ ਕੰਦ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੂਤਮੋਚਾਖਰ੍ਜੂਰਦਾਡਿਮਮ੍
ਚੀਨੀ ਆਦਿ, ਅੰਬ, ਹਰੀਤਕੀ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਲਕ੍ਰਞ੍ਜਮ੍ਬੁਫਲਂ ਵਿਕਙ੍ਕਤਫਲਂ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਿਆਲ, ਕਰੰਜ, ਜਾਮੁਨ ਅਤੇ ਵਿਕੰਕਤ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਪੋਸ਼ਾਨਕਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਞ੍ਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਖਾਓ।'
ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਸਂषੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।
ਤ੍ਵਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤਵੈਵ ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਹ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਕਲਂ ਕੂਪ ਏਵ ਵਿਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਬਾਣਲਿਙ੍ਗੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਬਾਣ ਦੇ ਸਵੈ-ਭਾਵੀ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲੇਯਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਵੈਰਸ੍ਯਂ ਕਥਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਹੁਣ ਭੋਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਸੌ ਜਲਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਲ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰੀ।
ਤਡਾਗਤੋਯੈਃ ਕਤਬੀਜਘਰ੍षਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੌਧਿਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰਕਾਨਪੂਰਯਤ੍
ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ।
ਯਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਾਰਿਵਸਨੇਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਤਞ੍ਚਨ੍ਦ੍ਪ੍ਰਨ੍ਥਿਮਥੋ ਨਿਧਾਯ ਬਕੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਟਲਮ੍
ਰਾਤ ਭਰ ਰੱਖੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਪਾਟਲ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਮृਦੁਤਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਖਣ੍ਡੇਨਾਵੇष੍ਟੇਤ੍ਸृਣਿਕਮੁਖਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਛਣਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਮਨ੍ਦਵਾਤਸਮੋਪੇਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵ੍ਯਜਨਵੀਜੇਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਬਰੀਕ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦਾ।
ਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ ਸ੍ਵਾਯਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ऽਥਵਾ ਨृਪਾਃ
ਉਥੇ, ਪੁਰਖ, ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਮਧੁਰ੍ਪਿਗਮਨਿਰ੍ਯਾਸਮਸਾਂਦ੍ਰਮਗੁਰੂਦ੍ਭਵਮ੍
ਮਿੱਠਾ, ਗਾੜ੍ਹਾ, ਰਸਦਾਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ।
ਮਸ੍ਤਕੇ ਜਾਪਕਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਗਨ੍ਧਵਿਲੇਪਨਮ੍
ਜਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਵਾਲਾ ਲੇਪ ਲਗਾਓ।
ਏਵਮੇਵਾਰ੍ਚਿਤਾ ਨਾਰ੍ਯ ਆਪ੍ਤਕੁਙ੍ਕੁਮਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਫ ਕੁੰਗੂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਏਤਾਦृਗ੍ਵਨਿਤਾਭਿਰ੍ਵਾ ਨਰੈਰ੍ਵਾ ਦਾਪਯੇਜ੍ਜਲਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਂ ਮਰਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾਮਕਰੇ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਕਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਹਿ
ਜਾਂ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਰਤਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਏਵਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੌਤਮੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤਾਙ੍ਘ੍ਰਿਹਸ੍ਤੇषੁ ਗਨ੍ਧੋਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਪਾਣਿषੁ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਧੋ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੱਥ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਥ ਨੀਚਸਮਾਸੀਨਾਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਕੋਣਾਨ੍ਵਰ੍ਤੁਲਾਨ੍ਸ੍ਥੂਲਾਨਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਨਕृਸ਼ਾਨਪਿ
ਗੋਲ, ਕੋਣਦਾਰ, ਮੋਟੇ, ਪਤਲੇ, ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੀ,