ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿਸਰ੍ਵਯੁਕ੍
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਸਾਰ ਹਨ।
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਪਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਹਨੂਮਤਿ
ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏ।
ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਐਸਾ ਭਾਗ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਹਰੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਤੇ ਵੀ।
ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋ ऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਲਈ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਣ੍ਠਨਿष੍ਕਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ,
ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਗਨ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਙ੍ਗਦੈਃ ਕਙ੍ਕਣਕਾਙ੍ਗੁਲੀਯੈਃ
ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਨਾਲ,
ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਸ੍ਥਾਨ੍ਨਂ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਪਕ੍ਵਂ ਪਾਕਜਾਤਂ ਚ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਯਚ੍ਛਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਸੁਕਨ੍ਦਾਨਾਂ ਸ਼ਾਕਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਸੌ ਸੌ ਮਿੱਠੇ ਕੰਦ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੂਤਮੋਚਾਖਰ੍ਜੂਰਦਾਡਿਮਮ੍
ਚੀਨੀ ਆਦਿ, ਅੰਬ, ਹਰੀਤਕੀ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਲਕ੍ਰਞ੍ਜਮ੍ਬੁਫਲਂ ਵਿਕਙ੍ਕਤਫਲਂ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਿਆਲ, ਕਰੰਜ, ਜਾਮੁਨ ਅਤੇ ਵਿਕੰਕਤ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਪੋਸ਼ਾਨਕਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਞ੍ਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਖਾਓ।'
ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੁਨਿਸਂषੇषੁ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀ।
ਤ੍ਵਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜ੍ਯਂ ਤੁ ਤਵੈਵ ਵਚਨਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਹ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸਕਲਂ ਕੂਪ ਏਵ ਵਿਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਬਾਣਲਿਙ੍ਗੇ ਸ੍ਵਯਂਭੂਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਬਾਣ ਦੇ ਸਵੈ-ਭਾਵੀ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲੇਯਮਧੁਨਾ ਤਦ੍ਵੈਰਸ੍ਯਂ ਕਥਾਨ੍ਤਰਾਤ੍
ਹੁਣ ਭੋਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤੀ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥਾਸੌ ਜਲਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜਲ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਕਰੀ।
ਤਡਾਗਤੋਯੈਃ ਕਤਬੀਜਘਰ੍षਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੌਧਿਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰਕਾਨਪੂਰਯਤ੍
ਤਲਾਬ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬੀਜਾਂ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ।
ਯਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਾਰਿਵਸਨੇਨਾਸ਼ੋਧ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਤਞ੍ਚਨ੍ਦ੍ਪ੍ਰਨ੍ਥਿਮਥੋ ਨਿਧਾਯ ਬਕੁਲਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਪਾਟਲਮ੍
ਰਾਤ ਭਰ ਰੱਖੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਧ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਪਥਰ ਰੱਖਿਆ, ਫਿਰ ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਪਾਟਲ ਵੀ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾਥੋ ਮृਦੁਤਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਖਣ੍ਡੇਨਾਵੇष੍ਟੇਤ੍ਸृਣਿਕਮੁਖਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਨਰਮ ਕਰਕੇ, ਛਣਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਮਨ੍ਦਵਾਤਸਮੋਪੇਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵ੍ਯਜਨਵੀਜੇਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਬਰੀਕ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਦਾ।