ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੁਮਤ੍ਕਨ੍ਧਰਾਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਸ਼ਿਵ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਨ੍ਤ ਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤਤਃ
ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ
ਉਥੇ, ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਟਤ
ਉਸ ਗੀਤ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਭਿਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ
ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ, ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨਹਨੂਮਤੋਂऽਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਣ੍ਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ, ਗਲੇ 'ਤੇ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ—
ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸੋ ऽਧ੍ਵਨਿ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਣ੍ਠਗਤਂ ਚਕਾਰ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿਸਰ੍ਵਯੁਕ੍
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਸਾਰ ਹਨ।
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਪਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਹਨੂਮਤਿ
ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏ।
ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਐਸਾ ਭਾਗ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਹਰੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਤੇ ਵੀ।
ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋ ऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਲਈ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਣ੍ਠਨਿष੍ਕਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ,
ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਗਨ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਲੇਪਨੇਨ ਬਾਹ੍ਵਙ੍ਗਦੈਃ ਕਙ੍ਕਣਕਾਙ੍ਗੁਲੀਯੈਃ
ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾ ਕੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ ਨਾਲ,
ਸ੍ਵਸਂਮੁਖਂ ਹਰਿਂ ਤਥਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਦ੍ਵਰਾਸਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਧੀਆ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਭਾਜਨਸ੍ਥਾਨ੍ਨਂ ਦਦੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਗੌਤਮਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਪਕ੍ਵਂ ਪਾਕਜਾਤਂ ਚ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਯਚ੍ਛਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਜਾ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਸੁਕਨ੍ਦਾਨਾਂ ਸ਼ਾਕਾਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਮ੍
ਸੌ ਸੌ ਮਿੱਠੇ ਕੰਦ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਦ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚੂਤਮੋਚਾਖਰ੍ਜੂਰਦਾਡਿਮਮ੍
ਚੀਨੀ ਆਦਿ, ਅੰਬ, ਹਰੀਤਕੀ, ਖਜੂਰ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਵੀ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਲਕ੍ਰਞ੍ਜਮ੍ਬੁਫਲਂ ਵਿਕਙ੍ਕਤਫਲਂ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਿਆਲ, ਕਰੰਜ, ਜਾਮੁਨ ਅਤੇ ਵਿਕੰਕਤ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਪੋਸ਼ਾਨਕਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਭੁਞ੍ਜਧ੍ਵਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਖਾਓ।'
ਗੌਤਮਃ ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਵਿष੍ਣੂ ਅਵੀਜਯਤ੍
ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੋ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ ਵਾਨਰਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਹਨੂਮਾਨ, ਉਹ ਵਾਨਰ, ਕਿਵੇਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।