ਸ੍ਵਰਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਪ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲਾ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਯਕੋ ਵਾਯੁਜੋ ऽਭਵਤ੍
ਤਾਨਕਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਗਾਇਕ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਮ੍ਲਾਨਮਲ੍ਮਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੂष੍ਣੀਭੂਤਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹ ਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੋ ਵृषਮਾਰੁਹ
ਪ੍ਰਾਣੀ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਹਾਂਈश्वर ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਵੇਖ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੁਮਤ੍ਕਨ੍ਧਰਾਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਸ਼ਿਵ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਨ੍ਤ ਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤਤਃ
ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ
ਉਥੇ, ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਟਤ
ਉਸ ਗੀਤ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਭਿਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ
ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ, ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨਹਨੂਮਤੋਂऽਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਣ੍ਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ, ਗਲੇ 'ਤੇ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ—
ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸੋ ऽਧ੍ਵਨਿ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਣ੍ਠਗਤਂ ਚਕਾਰ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਹਨੂਮਤਾ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੋਪਨਿषਦਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਂ ਕਪਿਸਰ੍ਵਯੁਕ੍
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਸਾਰ ਹਨ।
ਮਹਾਯੋਗਿਹृਦਂਭੋਜੇ ਪਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਹਨੂਮਤਿ
ਵੱਡੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ऽਪੀਸ਼ ਪਾਦੋ ਨੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏ।
ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨ ਤਾਦृਗ੍ਭਾਗ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਐਸਾ ਭਾਗ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦृਸ਼ੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਹਰੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਤੇ ਵੀ।
ਅਥ ਦੇਵਾਯ ਮਹਤੇ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਗੌਤਮ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੋ ऽਯਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭੁਕ੍ਤਿਵੇਲਾਖਿਲਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਭ ਲਈ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੌਤਮਗृਹਂ ਭੋਜਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਹਾਰੈਰਨੇਕੈਰਥ ਕਣ੍ਠਨਿष੍ਕਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੋਤ੍ਤਰਵਾਸਸੀ ਚ
ਕਈ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ,