ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਡਿਤਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਜਦ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਾਡਯਦ੍ਧ੍ਵਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਚੈਵਾਕਿਰਚ੍ਛਂਭੁਮਥ ਸ਼ਂਭੁਰਥੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਰੀ 'ਤੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਸਂਭ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਜਟਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਇਤਰੇ ਤਰਬਦ੍ਧ੍ਵਾਸੁ ਜਟਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ।
ਪਾਤਯਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਤ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਚੀਕ ਰਹੇ ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਾਨਰੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗੂੰਜਿਆ।
ਸੁਗੀਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਆਗਾਯਤ ਵਿਧਾ ਦਸ਼
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਉਹ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਹਿ ਲਲਿਤਂ ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲਲਿਤਾ ਗੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਪ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲਾ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਯਕੋ ਵਾਯੁਜੋ ऽਭਵਤ੍
ਤਾਨਕਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਗਾਇਕ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਮ੍ਲਾਨਮਲ੍ਮਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੂष੍ਣੀਭੂਤਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹ ਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੋ ਵृषਮਾਰੁਹ
ਪ੍ਰਾਣੀ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਹਾਂਈश्वर ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਵੇਖ।
ਆਰੂਢੇ ਸ਼ਙ੍ਕਰੇ ਦੇਵੇ ਹਨੁਮਤ੍ਕਨ੍ਧਰਾਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇਵ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਸ਼ਿਵ—
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਗੀਤਿਸੁਧਾਂ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਗੌਨ੍ਤ ਮਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਤਤਃ
ਗੀਤ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਗੌਤਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੂਜਿਤਾ ਗੌਤਮੇਨਾਥ ਭੋਜਨਾਵਸਰੇ ਸਤਿ
ਉਥੇ, ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਗੌਤਮ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਰੂਢਮਭਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਗਾਯਮਾਨੇ ਹਨੂਮਤਿ
ਜਦੋਂ ਹਨੂਮਾਨ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਾਨੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟਿਰਤਿष੍ਟਤ
ਉਸ ਗੀਤ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤਰੁਣਃ ਸੁਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਭਿਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ
ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ, ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨਾਸੀਨਹਨੂਮਤੋਂऽਜਲੌ ਨਿਧਾਯ ਪਾਦਂ ਤ੍ਵਪਰਂ ਮੁਖੇ ਚ
ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਮੁਖੇ ਤ੍ਵਂਸਤਲੇ ਚ ਕਣ੍ਠੇ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਲੇ ਚ ਸ੍ਤਨਮਧ੍ਯਮੇ ਹृਦਿ
ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ, ਗਲੇ 'ਤੇ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ, ਦੋ ਛਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਦਿਲ 'ਤੇ—
ਸ਼ਿਰੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਵਨਮਯ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਪृष੍ਠਂ ਚਿਬੁਕੇਨ ਸੋ ऽਧ੍ਵਨਿ
ਹਨੂਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਹਾਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਂ ਸ਼ਿਵੋ ਹਨੂਮਤਃ ਕਣ੍ਠਗਤਂ ਚਕਾਰ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬਣਾਈ ਤੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।