ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਂ ਕਰੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਾਮੋਦਰੋ ऽਸਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਤੂੰ ਪਤਲਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ; ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪਾਦਯਾਨ੍ਨਂ ਦੇਵੇਸ਼ਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ
ਅੰਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮृਦੁਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤੌ ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ
ਨਰਮ ਸੇਜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਲੇਟ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਡਾਗਂ ਗਂਭੀਰਂ ਸ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਤੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਮੁਨੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰऋ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਾਞ੍ਜਲਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹਥੀਂ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੇਸ਼ਰਸਂਪਾਤਾਤ੍ਪ੍ਰਮੀਲਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀ ਧਾਰ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਡਿਤਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਜਦ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਾਡਯਦ੍ਧ੍ਵਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਚੈਵਾਕਿਰਚ੍ਛਂਭੁਮਥ ਸ਼ਂਭੁਰਥੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਰੀ 'ਤੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਸਂਭ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਜਟਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਇਤਰੇ ਤਰਬਦ੍ਧ੍ਵਾਸੁ ਜਟਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ।
ਪਾਤਯਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਤ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਚੀਕ ਰਹੇ ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਾਨਰੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗੂੰਜਿਆ।
ਸੁਗੀਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਆਗਾਯਤ ਵਿਧਾ ਦਸ਼
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਉਹ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਹਿ ਲਲਿਤਂ ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲਲਿਤਾ ਗੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਰਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਰ੍ਦਲਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਮਪ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਰਦਲਾ ਵੱਜਾਇਆ।
ਤਾਨਕਾ ਗੌਤਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਗਯਕੋ ਵਾਯੁਜੋ ऽਭਵਤ੍
ਤਾਨਕਾ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਗਾਇਕ ਵਾਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।
ਮ੍ਲਾਨਮਲ੍ਮਾਨਮਭਵਤ੍ਕृਸ਼ਾਃ ਪੁष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ, ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਜੋ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤੂष੍ਣੀਭੂਤਂ ਸਮਭਵਦ੍ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਦਾਨਵਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਥੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹ ਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਲਵਗ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕੋ ਵृषਮਾਰੁਹ
ਪ੍ਰਾਣੀ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਅਥਾਹ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਹਾਂਈश्वर ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਵਾਹਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਾਤਕੀ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਵ ਚਾਭਿਮੁਖਂ ਗਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਲੋਕਯ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਵੇਖ।