ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਯਂ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹੇਯਾਦੇਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨ ਘ੍ਰਾਣਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਪਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਨਾ ਸੁੰਘਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਪੀਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ 'ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਪ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਾਗਲ, ਵਿਗੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਮृਤਾਨਾਮਮृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।
ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਦੇਹਮਾਵਿਸ਼ਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਯਾਯੈਰੁਚ੍ਯਤੇ ऽਧੀਸ਼ਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਃ
ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾਕਾਰਕੋ ਰਾਮਭਕ੍ਤਃ ਪੂਜਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਘਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਸਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਯੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੀਸ਼ ਹ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਅਯੋਗ ਮੰਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਂ ਕਰੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਾਮੋਦਰੋ ऽਸਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਤੂੰ ਪਤਲਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ; ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪਾਦਯਾਨ੍ਨਂ ਦੇਵੇਸ਼ਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ
ਅੰਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮृਦੁਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤੌ ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ
ਨਰਮ ਸੇਜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਲੇਟ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਡਾਗਂ ਗਂਭੀਰਂ ਸ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਤੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਮੁਨੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰऋ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਾਞ੍ਜਲਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹਥੀਂ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੇਸ਼ਰਸਂਪਾਤਾਤ੍ਪ੍ਰਮੀਲਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀ ਧਾਰ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।
ਹਰ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਙ੍ਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਨ੍ਯਮਜ੍ਜਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਪੀਡਿਤਃ ਸ ਹਰਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਜਦ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਾਡਯਦ੍ਧ੍ਵਰੇਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਚੈਵਾਕਿਰਚ੍ਛਂਭੁਮਥ ਸ਼ਂਭੁਰਥੋ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਿੜਕਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਰੀ 'ਤੇ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਸਂਭ੍ਰਮੇਣ ਵਿਸ੍ਰਸ੍ਤਜਟਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਖੁਲ ਗਈਆਂ।
ਇਤਰੇ ਤਰਬਦ੍ਧ੍ਵਾਸੁ ਜਟਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਲਏ।
ਪਾਤਯਨ੍ਤੋ ऽਨ੍ਯਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਤ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋ ਰੁਦਤਸ੍ਤਥਾ
ਕੁਝ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਚੀਕ ਰਹੇ ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਕਾਸ਼ੇ ਵਾਨਰੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਗੂੰਜਿਆ।
ਸੁਗੀਤ੍ਯਾ ਲਲਿਤਾ ਯਾਸ੍ਤੁ ਆਗਾਯਤ ਵਿਧਾ ਦਸ਼
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ, ਉਹ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਗਾਤੁਂ ਹਿ ਲਲਿਤਂ ਮਨ੍ਦਂਮਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਲਲਿਤਾ ਗੀਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।