ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੌ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵੋ ਵਚਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕृਤਸਾਹਸਮ੍
ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਦੀ ਕੀਤੀ ਸਾਰੀ ਹਿਮਤ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਨਨ੍ਦਿਕੇਨ ਸੁਵੇषੇਣ ਧृਤੇ ਛਤ੍ਰੇ ऽਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਨੰਦੀ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਸੁੰਦਰ ਛਤਰ ਫੜਿਆ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨੁਮਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨਾਗਾਨ੍ਤਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਿ ਸੱਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਾਨੁਮਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਂਸਾਰੂਢੋ ऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ,
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਵਾਮਕੋਣਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਲ੍ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲੀ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਯਂ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹੇਯਾਦੇਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨ ਘ੍ਰਾਣਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਪਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਨਾ ਸੁੰਘਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਪੀਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ 'ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਪ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਾਗਲ, ਵਿਗੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਮृਤਾਨਾਮਮृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।
ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਦੇਹਮਾਵਿਸ਼ਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਯਾਯੈਰੁਚ੍ਯਤੇ ऽਧੀਸ਼ਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਃ
ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾਕਾਰਕੋ ਰਾਮਭਕ੍ਤਃ ਪੂਜਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਘਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਸਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਯੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੀਸ਼ ਹ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਅਯੋਗ ਮੰਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਥੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰਂ ਕਰੇ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਾਮੋਦਰੋ ऽਸਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਦੇਯਂ ਤੇ ਭੋਜਨਂ ਕਿਮੁ
ਤੂੰ ਪਤਲਾ ਪੇਟ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਗੋਵਿੰਦਾ; ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ?
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਗੇਹਂ ਯਾ ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਪੂਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਆਦਿਸ਼੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਯਥੋਕ੍ਤਵਤ੍
ਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਂਪਾਦਯਾਨ੍ਨਂ ਦੇਵੇਸ਼ਾ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵਯਂ ਮੁਨੇ
ਅੰਨ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ; ਅਸੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮृਦੁਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤੌ ਦੇਵਤੋਤ੍ਤਮੌ
ਨਰਮ ਸੇਜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਲੇਟ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤਡਾਗਂ ਗਂਭੀਰਂ ਸ੍ਰਾਸ੍ਯਨ੍ਤੌ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਗਹਿਰੀ ਝੀਲ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਮੁਨਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਲਕ੍ਰੀਡਾਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਮੁਨੀ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰऋ ਪਦ੍ਮਕਿਞ੍ਜਲ੍ਕਾਞ੍ਜਲਿਨਾ ਹਰੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਹਥੀਂ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਕੇਸ਼ਰਸਂਪਾਤਾਤ੍ਪ੍ਰਮੀਲਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀ ਧਾਰ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲੀਆਂ।