ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤੇ ਪਾਪਂ ਯੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ?
ਮਮਾਪਿ ਮਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਚ੍ਛਦ੍ਮਾ ਯਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਮਰਣਂ ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਏਨਂ ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਮਮਾਰ ਹ
ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਹਤਿਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾਦ੍ਯਾ ਦਿਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ—
ਮृਤਮਾਸੀਦਥ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਬਾਣਾ ਦੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਗੌਤਮੇਨ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਭੁਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋਕष੍ਟਂ ਮਹੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਹਤਾਃ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ! ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਰਾਚਲਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਹਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੌ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵੋ ਵਚਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕृਤਸਾਹਸਮ੍
ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਦੀ ਕੀਤੀ ਸਾਰੀ ਹਿਮਤ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਨਨ੍ਦਿਕੇਨ ਸੁਵੇषੇਣ ਧृਤੇ ਛਤ੍ਰੇ ऽਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਨੰਦੀ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਸੁੰਦਰ ਛਤਰ ਫੜਿਆ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨੁਮਤਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਹਰਿਰ੍ਨਾਗਾਨ੍ਤਕੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਰਿ ਸੱਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਾਨੁਮਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਹਂਸਾਰੂਢੋ ऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਸਰ੍ਵਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਹਨਸਂਯੁਤਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ,
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤਾਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗੌਤਮ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਵਭਕ੍ਤਂ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਵਾਮਕੋਣਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਕੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗੌਤਮਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਤਮ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਲ੍ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਤੁ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲੀ ਰਹੇ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ऽਯਂ ਮੇ ਮਹਾਭਾਗੋ ਹੇਯਾਦੇਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਨ ਘ੍ਰਾਣਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਨ ਪਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਚੇਤਰਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਇਹ ਨਾ ਸੁੰਘਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਪੀਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਿਕृਤਾਕਾਰਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ 'ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਆਪ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਾਗਲ, ਵਿਗੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਦੀਯਤਾਂ ਦੇਵ ਮृਤਾਨਾਮਮृਤਿਸ੍ਤਥਾ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਵੀ।
ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਵਾਯੁਨਾ ਦੇਹਮਾਵਿਸ਼ਜ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਵਾ ਦੁਆਰਾ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪਰ੍ਯਾਯੈਰੁਚ੍ਯਤੇ ऽਧੀਸ਼ਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਃ
ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮਾਜ੍ਞਾਕਾਰਕੋ ਰਾਮਭਕ੍ਤਃ ਪੂਜਿਤਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਸ੍ਤृਤਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਟਿਤਮ੍
ਇਹ ਘਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਾਸਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਸਾਡੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਯੋਗ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮੀਸ਼ ਹ੍ਯਰ੍ਥੀ ਦੋषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ ਅਯੋਗ ਮੰਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।