ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠੇ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਕੇ ਨਾਗਯੁਗ੍ਮਂ ਦੇਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਮਤਸ਼੍ਚ
ਪੀਠੇ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦائیں ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਦੋ ਸੱਪ ਰੱਖੋ।
ਸੁਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਾਕਾਰਂ ਪੀਠਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਠੇ ਤੇ ਰੱਖੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰੀਤਿਲੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਕੇਵਲੈਸ਼੍ਚਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ
ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਫ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਤੇ ਸਮਾਪ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਤੇ ਨੱਚ ਕੇ ਮਨਾਇਆ।
ਕਾਲੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਵਰਤ, ਗੌਤਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਨ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕ੍ਵਚਿਞ੍ਚਣ੍ਡਾਲਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਗਰ੍ਜਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਤੇ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਗਰਜਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨੈਕਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਵੀ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭੁਨਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਬੁਭੁਜੇਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤੁ ਬੁਭੁਜੇ ਸੋ ऽਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਭਾਵ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕਣ੍ਟਕਾਨਨ੍ਨਵਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ
ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਲੋष੍ਟਮਂਬੁ ਚ ਗੋਮਯਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਡਲਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਗੋਮੂਤਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਮੁਨਿਰਸੌ ਚਣ੍ਡਾਲਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗੀ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜੋਚਿਤਵੇषਸ਼੍ਚ ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਹ ਅੰਤਜਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਤਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤੀਵ ਕਲੁषਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੰਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਕਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤੇ ਪਾਪਂ ਯੇਨ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ?
ਮਮਾਪਿ ਮਰਣਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਯਚ੍ਛਦ੍ਮਾ ਯਤੋ ਗੁਰੁਃ
ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਵੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁਰੂ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਮਰਣਂ ਯਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਮਰਣਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਏਨਂ ਸਂਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਇਸ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਗੌਤਮੋ ऽਪਿ ਮਮਾਰ ਹ
ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੌਤਮ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਹਤਿਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਾਦ੍ਯਾ ਦਿਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ—
ਮृਤਮਾਸੀਦਥ ਬਲਂ ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਬਾਣਾ ਦੀ ਬੁਧੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਗੌਤਮੇਨ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪੂਜਯਾ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਭੁਃ
ਗੌਤਮ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਹੋਕष੍ਟਂ ਮਹੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਹਤਾਃ
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁਖ! ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਗਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਗਤਵਾਨ੍ਮਨ੍ਦਰਾਚਲਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਟੱਲ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।