ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਚ ਮਹੇਸ਼ਾਨਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਦੇਹਮਾਕਾਸ਼ਦੀਪੇ ਪ੍ਰਦਹੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਉਹ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾਕਾਸ਼ਮਥੋ ਵਾਯੁਮਗ੍ਨਿਭੂਤਂ ਤਥਾ ਦਹੇਤ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਹਵਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਦਾਹਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਾਮਧ੍ਯਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਨਨ੍ਦਰਸਨਿਰ੍ਭਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਙ੍ਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨਕਿਰਣੈਰਮृਤਦ੍ਰਵਸਂਯੁਤੈਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੋ ਕਿ ਸਾਰੀ ਜੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਪੂਜਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਪ੍ਯਕਰ੍ਮਾਪਿ ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਵਂ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੈ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਜਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰੋ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਦੀਪਮਧ੍ਯੇ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਾਰ੍ਚਨਮਵ੍ਯਯਂ ਤੁ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਪ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਵਿਨਾਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਔਦੁਂਬਰਂ ਰਾਜਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪੀਠਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਹ ਪੀਠਮ੍
ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪੀਠਾ, ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ — ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਪੀਠਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠੇ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਕੇ ਨਾਗਯੁਗ੍ਮਂ ਦੇਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਾਮਤਸ਼੍ਚ
ਪੀਠੇ ਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਪਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਦائیں ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਦੋ ਸੱਪ ਰੱਖੋ।
ਸੁਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼ਂ ਲਿਙ੍ਗਾਕਾਰਂ ਪੀਠਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਹੁਤ ਚਿੱਟੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੀਠੇ ਤੇ ਰੱਖੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰੀਤਿਲੈਰਕ੍ਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚ ਤਿਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਕੇਵਲੈਸ਼੍ਚਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯ
ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਸ਼ੁਭ ਤਿਲ, ਅਟੁੱਟ ਦਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਫ ਤਿਲ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।
ਪੂਜਾਸ਼ੇषਂ ਤੇ ਸਮਾਪ੍ਯਾਥ ਸਰ੍ਵੇ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਪੂਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ ਤੇ ਨੱਚ ਕੇ ਮਨਾਇਆ।
ਕਾਲੇ ਚਾਸ੍ਮਿਨ੍ਸੁਵ੍ਰਤੇ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ਮੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਵਰਤ, ਗੌਤਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕਰਾਤਮਨ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਪ੍ਰਵਰਃ ਕ੍ਵਚਿਞ੍ਚਣ੍ਡਾਲਸਨ੍ਨਿਭਃ
ਕਦੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਗਰ੍ਜਤ੍ਯੁਤ੍ਪਤਤੇ ਚੈਵ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਸ੍ਤੌਤਿ ਗਾਯਤਿ
ਉਹ ਗਰਜਦਾ, ਉੱਡਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨੈਕਸਂਪਨ੍ਨਃ ਪਰਮਾਨਨ੍ਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਬੁਭੁਜੇ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਕਂ ਕ੍ਵਚਿਦੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਵੀ ਖਾਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਹਸ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਵ ਗੁਰੋਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭੁਨਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਂ ਗੁਰੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰਮਾਲਂਬ੍ਯ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਗੁਰੂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਸ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਬੁਭੁਜੇਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਗੌਤਮ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਦੇ ਪਾਤਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਤੁ ਬੁਭੁਜੇ ਸੋ ऽਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਭਾਵ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕਣ੍ਟਕਾਨਨ੍ਨਵਦ੍ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਤਿष੍ਠਤ
ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਦਿਨੇਦਿਨੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਲੋष੍ਟਮਂਬੁ ਚ ਗੋਮਯਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਡਲਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਗੋਮੂਤਰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸੀ।
ਏਤਾਦृਸ਼ੋ ਮੁਨਿਰਸੌ ਚਣ੍ਡਾਲਸਦृਸ਼ਾਕृਤਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚੰਡਾਲ ਵਰਗੀ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤ੍ਯਜੋਚਿਤਵੇषਸ਼੍ਚ ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਹ ਅੰਤਜਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਵृषਪਰ੍ਵਾ ਤਮਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋ ऽਚ੍ਛਿਨਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤੀਵ ਕਲੁषਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੰਦੇ ਹੋ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਾਰਿ ਸ਼ੋਕਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋਣ।